Maandelijks archief: september 2015

Momentje van bezinning 2, hier en nu


Tijd tikt en tijd loopt…… klokken
tijd genoeg of juist tijd tekort….
Wat als wij de tijd eens konden stoppen, in dat moment van nu….
maar dan verlies je al die mooie momenten die nog komen en al die momenten die zijn geweest.

Er wordt wel eens beweerd dat leven vooruit kijken is, het verleden laten voor wat het is en je richten op de toekomst.
Maar wat gebeurt er als je toekomst een onbekend iets wordt, in tijd, in leven?
De tijd lijkt mij nu in te halen. Ik  krijg haast om de tijd die er nog is te vullen  met veel, heel veel mooie momenten. Want erg ver vooruit kijken kan ik niet. Ik weet niet wat er morgen komt, wat ik volgende maand kan doen en ik weet niet of er een volgend jaar zal zijn.
Al die momenten, hier en nu, worden juweeltjes. Die stop ik in het doosje van herinneringen, met een lintje van genieten er om heen.

Wat is het dat mij terug brengt naar het verleden? Waar juist het hier en nu voorbij tikt?
De tijd dat ik nog totaal niet wist wie ik was en waar ik heen zou gaan, beleef ik opnieuw met oude schoolvrienden. Het zijn bijzondere herinneringen aan een mooie tijd op een bijzondere middelbare school. Het zijn bijzondere mensen, die mij blij maken.  Het zijn speciale mensen die ooit op mijn pad van groeien liepen.
Deze speciale, bijzondere mensen lopen nu opeens weer op mijn pad. En vullen  een plek in mijn hart. Het is de vreugde van het weerzien. Het stralen van de gezamenlijke herinneringen. Het warme bad van elkaar weer “kennen” en zien.
Deze oude, nieuwe vrienden krijgen een speciaal plaatsje in mijn juwelendoosje van de momenten. Zij liggen te schitteren en tonen een dikke lach op mijn gezicht. Even geen hier en nu, maar hoe het was.

Mijn verleden en heden zijn op deze manier met elkaar verbonden. Kennelijk gebeurt dat als de tijd vooruit korter wordt dan de tijd die er was.
Onze ouder wordende lijven gaan een feestje vieren. Het feestje dat 45 jaar geleden begon op die bijzonder middelbare school. En ik zal mijn grenzen die dag tarten, uitdagen en totaal negeren. Want voor die dag is het een ander hier en nu: het hier en nu van de herinneringen en toen wij ooit jong waren…………

 

Advertenties

Momentje van bezinning


April 2012:

Op de helft van de chemokuren volgt er dan opeens een moment om stil te staan bij alles wat er nu gebeurt.
De eerste weken ben je gewoon overgeleverd aan de artsen en hun protocollen. Het eerste en meest urgente doel is: OVERLEVEN. Beseffen wat er gebeurt, wat het betekent en  of je eigenlijk wel een keuze hebt, dat komt later pas. Zoals deelgenoot blogger op huidverzorgingbijkanker schrijft:

Het is een veelgehoord pleidooi. En op het eerste gezicht ook voor de hand liggend. De oproep voor vormen van inspraak en eigen regie bij de patiënt. Bijvoorbeeld het pleidooi voor een kiesgerustgesprek (een pauze tussen diagnose en behandeling voor overleg met je huisarts). Het roept echter vertwijfeling in me op. Eigen regie? Zelf kiezen? Aan het begin van je traject? Was ik daar toen toe in staat? Wist ik genoeg en was ik kalm genoeg voor welbewuste en weloverwogen besluiten? Ik denk het niet. 

Ik denk ook van niet.  Je hebt geen idee, weet nog helemaal niet wat de bijwerkingen bij jou persoonlijk zullen zijn en of deze heftig zullen zijn.
Mijn chemo’s bij borstkanker vond ik eigenlijk best mee vallen. Natuurlijk waren er bijwerkingen.  Sommige licht en anderen vervelender. Maar gezien het doemdenk beeld van misselijkheid en ziek zijn dat er bij kanker is, viel het bij  mij allemaal reuze mee. Ik zou zo weer deze chemo instappen, met de kennis van nu.

Bij de 3e chemo komen echter wel de vragen:
Het gaat zo lekker, werkt het dan eigenlijk wel???? Moet ik niet zieker zijn???
Ik realiseer mij hoe sluipend de tumor is: je ziet er niets van, je voelt niets (tenminste ik voelde in eerste instantie niets, geen bobbeltje of andere alarmerend iets), jouw lijf gaat gewoon door.
Maar wat er van binnen gebeurt is niet zichtbaar, maar o zo verwoestend.
Op de bijverschijnselen lijk ik nu aardig “controle” te hebben, ik kan ze aan. Maar op dat proces van binnen kan ik geen invloed uitoefenen. Behalve dan dit proces te ondergaan en van alles mijn lijf in te pompen dat wel invloed kan hebben.

En toch…na 3 chemo’s voelt het goed. Het vertrouwen dat het de goede kant op gaat is er. Ik weet dat ik er alles aan doe om de klappen van de chemo op te vangen. Meer dan dat kan ik niet doen.
En ik denk weer een paar stappen vooruit: straks komt de operatie. Hoe zal dat gaan op een lijf dat niet meer in top conditie is?
En bij het kopen van nieuwe kleren: hoe laag kan mijn shirt zijn? Laat ik voor de zekerheid maar iets kopen dat hoger gesloten is. Gek hoor, dat ik nu al anders naar kleding ga kijken…….
Terug naar het hier en nu, stap voor stap: voor nu heb en wil ik geen keuze. Het is goed zo.

bron

Van bungeejumpen naar paragliden


20 april 2012; chemokuur 3
De trap beklommen, gesprongen en eerst nog bungelend aan dat touwtje aan mijn enkels, ga ik nu over naar zweven. De hoogte ben ik nog steeds niet erg enthousiast over, maar het gaat wennen als onderdeel van mijn dagelijks leven. Ik hang veilig in het 3 wekelijks tuigje van de routine. En brei rustig verder al zwevend boven het landschap van de chemo. De vleugels boven mij, van de verpleegkundigen, artsen en lieve mensen om mij heen, zorgen voor een rustig tempo en maken het allemaal relaxed en vol te houden.

Op naar een nieuwe sessie met de Wee Freeman en de rest.

Wee Freeman attack

Wee Freeman attack

Het breisel komt nu op de helft en gaat meer vorm krijgen. Het aftellen kan beginnen, van 1-2-3, naar 3-2-1 en het “gewone” sluipt erin.
Zo hier en daar zijn er wel wat afwijkingen van het patroon. Zo gaat het prikken niet altijd van zelf: de aderen gaan wat protesteren. Het hoort erbij, daarom wordt ook iedere keer de andere arm aan geprikt.  Maar omdat ik op mijn rechterarm blauwe plekken heb van de bloedcontrole die nodig is om te zien of mijn lijf het weer aan kan, wordt het een herhaling op links. En die zegt nu terecht dat het zijn beurt niet is…..mopper-de-mopper…..en geeft langzaam toe dat toch 1 arm het slachtoffer moet zijn.
Daarna druppelt de boel er weer rustig in, zelfs wat sneller dan anders. Dus mag weer vroeg in de middag naar mijn logeerplekje bij broerlief 2.

Deze keer geen bekende man met de hamer aan het eind van de middag: het kabbelt rustig door.
Gelukkig heb ik twee broers die meesters zijn in het kokerellen. Het eten wordt door hen op allerlei manieren voor mij aantrekkelijk gemaakt. En ook al gaat die smaak even op blik een paar dagen: eten blijft bij hen een leuke bezigheid.
Er wordt ook gelet op krachtvoer, dus biefstukjes, extra sausjes enzo worden aangesleept.
Daarnaast is het ook opletten wat je NIET mag eten: geen rauw voedsel, kruiden kunnen te sterk zijn. Het is dus even uitzoeken wat kan en wat niet kan.

Ook een klein lesje deze keer: ik vergeet een anti misselijkheidpil. Omdat ik geen last heb van misselijkheid kan dat kennelijk gebeuren.
Maar blijkt toch niet zo’n goed plan te zijn: ’s avonds in bed gaat het rommelen en komt er een beginnende misselijkheid. Het zet echter niet door en kan gelukkig wel slapen.
infuusNou ja, slapen….dan wel met tussenpozen voor de plaspauzes, want er is veel vocht erin gegaan door het infuus. En ja, dat moet er ook weer uit………

Koninginnedag is dit jaar een stralende zonnige dag, die ik op mijn balkon door breng. De feestvreugde gaat wel langs mij heen. Al die drukte laat ik gaan. De rust is prima.

Na de derde keer lijkt het “makkelijker” te gaan dan de eerste twee, waarbij alles nog zo nieuw was.
Ik weet nu wat er komen gaat en hoe het voelt.
Ik weet dat ik vast zit aan een schimmel in mijn mond en dat ik aan de anti biotica moet direct na infuus.
Ik weet meer wat helpt en wat kan.
Ik weet dat de eerste dagen rustig aan moeten. Maar dat kleine wandelingetjes te doen zijn en helpen.
Ik weet dat ik moet verdelen en dat 1 ding per dag genoeg is.
Ik weet dat als het minder gaat, het ook weer over gaat.
Ik weet dat in week 2 de opbouw weer begint, de kleine wandelingen langer worden en week 3 genieten is.

Ik zweef verder en laat mij gaan op de wind zoals die waait.

Mijn leven in een foto…….


Tijdens het maken van dit blog, vraag ik aan anderen om mij tips of reacties te geven op wat zij ervan vinden. Tenslotte ben ik nog steeds lerend in de blog wereld. Dus goede tips van ervaren schrijvers en bloggers zijn welkom.

Deze keer naar aanleiding van een vraag, daarom een uitleg over de foto bovenaan deze pagina:
misschien zijn er meer die zich afvragen waarom ik niet een betere kwaliteit gebruik, waarom het zo’n gekke, scheve foto is?
Ja,de foto kan beter,
Ja, het klopt, het formaat van de foto heeft geen match met de lay out van deze pagina. Kan ik aan gaan passen.

Nee, dat doe ik niet. Want al kijkend vond ik dat deze scheve, gekke, niet kloppende foto eigenlijk prima bij mijn leven van nu past. En dus bij wat ik hier vertel en deel: mijn leven is chaos, mijn leven klopt niet meer zoals het zou moeten, mijn leven is scheef en uit zijn verband.
Maar ondanks die scheefheid en chaos is er genoeg om te dansen. En komt de boodschap over. Mijn leven is niet meer netjes en geordend en ik  hou ervan.
De chaos is mijn nieuwe jas en die past mij prima.

Daarom blijft de foto zo scheef en niet kloppend, maar wel met de duidelijke boodschap er op.
Laten we weer een dansje maken.

Het dansen gaat door


Maandag weer naar de derde danstraining van het seizoen. Na een vakantie periode betekent dat weer op gang komen, spieren voelen, krakend lijf. Want na alle behandelingen, is dit lijf niet meer zo soepel als het was en protesteert het meer. Mijn broer herinnert mij dan lief aan mijn leeftijd……mhhh, ach ja, dat zal ook wel mee spelen 🙂

Denkend over het dansen herinner ik mij weer de behandelingen die ik heb gehad. Dansen is hard werken: je lichaam  over een grens heen krijgen, waar het na een training flink tegen kan protesteren. En jezelf verbazen dat je toch iets kan, wat je nooit dacht te kunnen. Een danstraining en het ondergaan van een chemo of andere behandeling lijken wel op elkaar: beiden doen een aanslag op je lijf, laten je spieren en gewrichten voelen die je normaal niet opvallen, vragen om uithoudingsvermogen en niet opgeven ook al doet het pijn. En beiden geven de vreugde als je het hebt doorstaan, als je net dat ene stapje verder kan dan je had gedacht.
Misschien heeft de jarenlange danstraining het mij mogelijk gemaakt om de chemo en alle andere behandelingen aan te gaan en te doorstaan.
De dans moest ik laten gaan tijdens mijn behandeling: alle energie werd gericht op beter worden en de behandeling te doorstaan.  Nu kan ik weer aardig mee doen. Maar even hup een been opzij gooien of een enthousiaste sprong de lucht in moet toch met beleid gedaan worden. Dankzij de XGeva worden mijn botten sterk gehouden, de botten en spieren blijven echter kwetsbaar. Een beweging te ver uit de comfortzone geeft al snel problemen met lopen. Dus dit oude lijf doet het rustig aan.
Gelukkig heb ik hele lieve dansjuffen, die voor de krakenden onder ons altijd optie 1 hebben: die van rustig aan, niet te snel en niet te hoog.  Dus afhankelijk van de toestand van de maandag, kies ik voor optie 1, rustig aan of 2, die met een tandje verder. En een enkele dag misschien wel voor optie 3, dan ga ik volledig uit mijn dak!!!
10923289_743073612454842_6121508642830714530_n

Video

The killing fields of Cancer


In request of a fellow blogger Vibrant, this time a post in English.
Because I want to share this video worldwide……….. because this Belgian artist Stromae is a remarkable person, who make you think after every new song and video.

This one is over here in the Netherlands a hot issue: everybody is talking about it,  it touches people and make them think.  I guess it is because everybody now days know somebody with cancer. And Stromae can do that to people: make them think.
The good thing is that cancer is not always as black as it seems to be: more people can recover and live a long live after modern treatments. But the cancer goes with them for the rest of their life. There will always be the doubt if it will come back, sometime……
So if you are a survivor,
or somebody with cancer,
trying to get as much time as you can with a cancer that is going with you,
inside your body or mind,
the cancer will always be there.
As Stromae say: “petit tu par a vacances?”  Cancer can give you some breathing space, the treatments can give you hope, a lot of hope, and more and more life.  But it won’t leave you, survivor or not.

And of course, there’s the dancer Stromae: his movements are special. I like how he makes the message visual, in movements and pictures.

I wonder what your thought are about this video, let me know if you want:

Pleister op de wonden


Vandaag komt dit blog binnen van een lotgenoot…….. na Sabine’s blog van de overlever naar Femke’s blog van de doorlever…….beide verhalen zijn gevuld met onzekerheden, angsten en stille hoop.
Ik zit pas in die eerste keer, die eerst stap in dit proces van palliatieve behandeling. Ik hoop dat ik er ook minstens 4 meer kan krijgen, maar weet ook dat ik dit niet ten koste van alles wil.  Dus hoeveel keer zal ik zelf toe laten? Hoeveel keer is ook weer hoeveel tijd……..hoeveel tijd wil ik met welke kwaliteit van leven?
Pas als we alle stappen die er mogelijk waren hebben doorstaan, komen wij uiteindelijk bij het moment dat we weten dat wij de laatste stap gaan maken.
Ik maak een diepe buiging voor Femke, voor haar kracht en haar delen met ons. Haar verhaal helpt mij om mijn proces aan te gaan en laat mij nadenken over hoe ik dat wil. En bereid mij voor op wat er nog komen gaat.
Zo hoop ik ook dat mijn verhaal anderen dan weer kunnen helpen in hun stapjes op dit pad met zijn vele onzekerheden, voor de overlevers en doorlevers!

femkevanrossum

pleister

De geschiedenis herhaalt zich. Niet een enkel keertje, maar inmiddels voor de vijfde keer. Vijf keer hoopvol en op het eerste gezicht zelfs succesvol, maar evenzoveel keer uitgelopen op een teleurstelling. Het is steeds twee stapjes vooruit en één stapje terug. Ik ben niet eens meer echt teleurgesteld, want ik reken al lang niet meer op blijvend succes. Ik hoop slechts op tijd, zodat het wonder de kans krijgt om zich verder te ontwikkelen.

Het nieuws dat ook mijn laatste behandeling is uitgewerkt, hakt er toch wel in. Het is weer een tegenslag en een stapje dichterbij het onvermijdelijke. Langzaamaan begin ik te beseffen dat de tijd gaat dringen. Want ik kan niet meer rekenen op meer dan een half jaar per behandeling, omdat de geschiedenis zich ongetwijfeld voor de zesde en zevende keer zal herhalen. Hoeveel keren krijg ik nog en hoeveel tegenslagen komen daarbij kijken?

Dat we overwegen…

View original post 224 woorden meer

Les 3: Patroontje breien………???


April 2012, chemokuur 2
In het begin van een breisel kan je nog niet zien waar het naar toe gaat. Zeker als ik iets ga creëren, want mijn handigheid hierin is ver beneden peil. Dus is het altijd een verrassing wat het gaat worden. Of er een trui of supersok uit gaat komen.
Maar steek voor steek en regel voor regel ontstaat er langzaam een patroon. Met de tijd wordt het geheel van de delen dan zichtbaar.
Zo ook met de chemokuren. De Wee Freeman gaan weer in actie!! Ook bij sessie twee gaan zij weer lekker tekeer en maken er een dolle boel van.
Deze keer weet ik al iets meer van wat er komen gaat. En raak een beetje gewend aan de voorbereidende pillenberg. Ik geloof dat ik inmiddels een groot huis kan gaan bouwen van al die pillendoosjes die ik voor bij heb zien gaan.

Pillenhuis

Pillenhuis

Broerlief 1 houdt mij vandaag gezelschap. Gezellig is het zeker, want we hebben samen alle tijd om de wereld en andere bijzondere zaken met de oneindige argumentatie te bespreken.
Contactarm ben ik ook niet: want de behandeling brengt ook lotgenoten contacten met zich mee. Zoals lotgenoot Ladydoc66 al eens beschreef: geef mij maar die zaal, vol met leuke mensen in plaats van een saaie kamer alleen. In het begin mocht ik nog kiezen, maar al snel hadden zij op de afdeling door dat ik wel eentje was die de gezelligheid op zocht. We delen lief en leed, naast de ervaringen.  En op dagen dat het minder gaat, kan je elkaar weer oppeppen.
Voor diegene onder jullie die bij een chemokuur nog steeds denken aan dikke drama’s  op zo’n behandelzaal: hoeft niet. En later ga je die 3 wekelijkse contacten nog missen.

Na les 1 doen we het deze keer niet alleen.  Het wordt een weekend logeren bij schoonzus en dus weer veel pret samen.  Conditie wordt ook nog wat bijgehouden door de wandelingen met de hond. Weliswaar weer met slappe benen, maar we lopen toch weer mooi!!

Eenmaal weer thuis begin ik het patroon te herkennen: eerste dagen gaan lekker. Ik weet dat de vermoeidheid bij iedere volgende kuur kan toe nemen, maar voor nu mag ik niet klagen.
Vanaf dag 3/4 gaan de darmen meer rommelen, wordt het slapen ook onrustiger en is het rustig aan. Energiepeil neemt af en alle leuke theaterplannen gaan de prullenmand in: een bezoekje aan Christina Branco slaan we voor deze keer helaas over. Nieuwe hobby is  “bankhangen”, en dat gaat mij goed af!

10150523_10150509448664945_4937891185929222458_n

De bijwerkingen laten ook meer van zich horen: eten wordt minder aantrekkelijk als alles naar “blik” smaakt. Moeheid komt na dag 4 ook om de hoek kijken, wordt de komende dagen slapjes en af en toe beetje duizelig door de moeheid.
En ik neem een abonnement bij de kauwgomfabriek voor de droge mond (Nooit fan geweest van dat spul dat je kaken maar op en neer laat gaan, maar vanaf nu kan ik niet meer zonder…). De mond wordt in de loop van de week steeds gevoeliger en krijgt irritaties. Langzaam aan weigert mijn tong zich nog als een rood ding voor te doen en besluit dat wit de mode moet zijn.
Dat wordt enkele dagen in overleg met de verpleegkundige: wel of geen medicatie…..maar ik heb al zo’n berg…….. nog even niet alsjeblieft. Ik sputter nog wat tegen. Maar helaas is het onvermijdelijk: de anti biotica MOET er in: anti mode spul, anti wit, anti alles gaat erin. Geen commentaar…..

Na regen komt natuurlijk weer die zonneschijn: dus na een week krabbel ik weer op. De hersteldagen kondigen zich aan!

No more bad hair days!


28 Maart 2012
Een vraag die je bij chemokuren steeds weer gesteld krijgt: maar dan verlies je toch je haar? En dan ook vaak het bezorgde gezicht erbij of de toon van afgrijzen…. kennelijk is dat een doembeeld dat velen hebben bij de diagnose kanker.
Maar niet alle chemo’s veroorzaken haaruitval. De chemo voor mijn darmen was funest voor mijn gevoel in handen, maar haar, dat liet het met rust

Anders is dat met de TAC kuur bij borstkanker: ze hadden het nog zo gezegd bij de voorlichting, “Ga alvast een pruik uitzoeken, want binnen een paar weken  ga je haar verliezen”.
Dus in week 1 na de chemo op naar de pruikenwinkel met schoonzus lief.  En wat een keuze!! Kort, lang, stijl, krul……..zou dit dan mijn kans zijn om eens met een lang, krullend kapsel rond te lopen 🙂  Helaas, nee dus. Ze raden aan iets te zoeken dat op je eigen haar lijkt.

Looking good
Looking good

Mijn oog valt op een kapsel dat ik wel leuk vind. Maar eenmaal op mijn hoofd valt dat erg tegen: het lijkt wel een badmuts….. nou deze muts gaat echt niet verder met een badmuts, af dat ding.
Na wat pas werk wordt dan toch een leuk model gevonden. De kleur kan ook nog aangepast. Geweldig!! Dat wordt iedere dag model kapper……zonder föhnen, gels en andere dingen om mijn  haar in fatsoen te houden. Oh ja, gel kan wel, om het juist weer eens wat anders te dragen. Want variatie is wel mijn ding.

Hierna volgt de sjaal en mutsen parade: wat is dat leuk!!! Wat je allemaal niet kan om er stylish verantwoord uit te zien. Mijn schoonzus en ik worden steeds creatiever. En de verkoopster steeds enthousiaster en toont diverse knoop en wikkeltechnieken.  We zijn dankbaar publiek, want ja, variatie was mijn ding toch?
Zonder een rood-zwarte combi kan ik natuurlijk niet de deur uit. En het verplichte nachtmutsje, omdat dat kale hoofd straks het wel koud zal krijgen in de nacht.
Niet iedereen zal zo reageren op de haaruitval: maar ik zal alles straks met trots dragen, mede dankzij de modieuze inbreng van mijn lieve schoonzus.
Tip: Bandana’s kan je in meerdere winkels krijgen en kan je leuk en veel mee variëren in knoop en wikkeltechniek. Probeer ook eens de Bandana te combineren met een sjaal. Later kan je de Bandana’s nog als col of haarband dragen, als je haar weer terug is.

Stylish verantwoord

Stylish verantwoord

In week 3 na de eerste chemo is het dan zover: het haar begint  los te laten.
Eerst nog even bij mijn kapster langs voor een kort koppie.  Kort gewiekt genoten van een etentje met de collega’s. Ik zie er dan nog toonbaar uit.
Maar al snel nemen de plukken toe, de kam en wasbak zitten vol met haren. Ik ben het zat…. op naar de pruik!!
Op zich hoef je het scheren van het reststand haren niet te zien. Maar aangezien ik het goed vind dat het haar eraf gaat, kijk ik toe. En….het valt mij reuze mee. Geen heftige emoties, ik verheug mij zelfs op wat komen gaat.  Eindelijk een mooie bos haar en niet mijn eigen fijne fluf haar.
Vervolgens blijkt dat niemand eigenlijk ziet dat het een pruik is. Leuk om dan complimentjes te krijgen over hoe goed je haar zit 🙂
Dit vraagt om vervolg: ik had al een lang haar pruik voor de Fantasy Festivals, nu komt er ook nog een zwart-rode bij, want ja, je weet….variatie hé 😉
Tip: ga eens langs bij een Surinaamse winkel die pruiken verkoopt, genoeg keuze en betaalbaar.

long days

long days

wild days

wild days

Les 2 : loslaten


Vervolg maart 2012: eerste chemo
De eerste stappen op dit behandelpad worden voorzichtig gezet. Nog steeds geen idee wat het allemaal met zich mee gaat brengen. Het is een reis met een blanco ticket en onbekende bestemming.

Na de eerste dagen voelt het alsof ik herstel van een fikse griep. Rustig aan, af en toe beetje gerommel in de buik. Maar prima vol te houden.

Een bombardement aan lieve kaarten, mails en gesprekjes met de familie en goede vrienden voelen als enorme zonnestralen. Zeker ook de reacties van mijn net nieuwe collega’s verrassen mij. Wat voel je je dan gewaardeerd! Maar ook de oude collega’s laten mij niet los….

Al is het nog wel met wiebelende benen, ga ik dag 2 na de kuur gezellig een kopje thee drinken bij een vriendin. Ik ben nog niet goed in hele dagen thuis zijn….dus het uitstapje doet mij goed.
Dag 3 zit ik al op de fiets voor een boodschap. De buik rommelt en er wordt aan gewerkt om die darmen goed op gang te krijgen. De berg aan medicatie groeit gestaag!

Bron: Lsltn

Bron: Lsltn

Maar dan is daar opeens dag 5: wat gebeurt er……wat is dat…..ik stort in. Ik kan niets meer, wil niets meer, en zit mijzelf erg in de weg. Waarom opeens dit, het ging toch lekker? De hulptroepen komen koken, en nee ik wil niet mee, gewoon thuis blijven en slapen, slapen, slapen.

Alles willen wetende ikke spurt naar de verpleegkundige: wat is dit!! En zij maakt het allemaal behapbaar door uit te leggen dat de medicatie die ik kreeg tegen misselijkheid ook een pepmiddel is. Doordat deze pillen maar een paar dagen erin gaan, komt de dip na het stoppen. Ah ja, natuurlijk…..afkicken!!

Dag 6 is er weer één vol energie, hoe gek kan het toch zijn. In huis rommelen, rondje buiten lopen, het lukt en ik voel mij stukken beter dan de dag ervoor. Maar nu merk ik ook dat ik de afgelopen dagen erg vlak ben geweest in mijn emoties: lachen of huilen, dat was er niet, ik voelde het niet. Ook hier kan de medicatie een rol hebben gespeeld. Of ging al mijn energie naar het mij staande houden in deze achtbaan en fysieke aanslag op mijn lijf? De glimlach van vandaag komt weer binnen en voelt zo goed.
De hersteldagen zijn begonnen, ik heb twee weken “vrij” tot de volgende kuur. Die ga ik dus goed gebruiken voor het genieten.

Les twee in wording: loslaten wat niet gaat. Dat loslaten zal vervolgens een continue proces gaan worden. Iedere stap die ik neem, iedere chemo sessie die ik krijg, steeds maar weer opnieuw: loslaten, nemen zoals het komt, leven in het hier en nu. Zo wordt je in korte tijd opeens veel wijzer dan in al die jaren ervoor. En wat ik al jaren probeer, lukt mij nu dan wel: loslaten………

1911611_1591098044442423_7671685194517736112_n