Dagelijks archief: 6 september 2015

Les 2 : loslaten


Vervolg maart 2012: eerste chemo
De eerste stappen op dit behandelpad worden voorzichtig gezet. Nog steeds geen idee wat het allemaal met zich mee gaat brengen. Het is een reis met een blanco ticket en onbekende bestemming.

Na de eerste dagen voelt het alsof ik herstel van een fikse griep. Rustig aan, af en toe beetje gerommel in de buik. Maar prima vol te houden.

Een bombardement aan lieve kaarten, mails en gesprekjes met de familie en goede vrienden voelen als enorme zonnestralen. Zeker ook de reacties van mijn net nieuwe collega’s verrassen mij. Wat voel je je dan gewaardeerd! Maar ook de oude collega’s laten mij niet los….

Al is het nog wel met wiebelende benen, ga ik dag 2 na de kuur gezellig een kopje thee drinken bij een vriendin. Ik ben nog niet goed in hele dagen thuis zijn….dus het uitstapje doet mij goed.
Dag 3 zit ik al op de fiets voor een boodschap. De buik rommelt en er wordt aan gewerkt om die darmen goed op gang te krijgen. De berg aan medicatie groeit gestaag!

Bron: Lsltn

Bron: Lsltn

Maar dan is daar opeens dag 5: wat gebeurt er……wat is dat…..ik stort in. Ik kan niets meer, wil niets meer, en zit mijzelf erg in de weg. Waarom opeens dit, het ging toch lekker? De hulptroepen komen koken, en nee ik wil niet mee, gewoon thuis blijven en slapen, slapen, slapen.

Alles willen wetende ikke spurt naar de verpleegkundige: wat is dit!! En zij maakt het allemaal behapbaar door uit te leggen dat de medicatie die ik kreeg tegen misselijkheid ook een pepmiddel is. Doordat deze pillen maar een paar dagen erin gaan, komt de dip na het stoppen. Ah ja, natuurlijk…..afkicken!!

Dag 6 is er weer één vol energie, hoe gek kan het toch zijn. In huis rommelen, rondje buiten lopen, het lukt en ik voel mij stukken beter dan de dag ervoor. Maar nu merk ik ook dat ik de afgelopen dagen erg vlak ben geweest in mijn emoties: lachen of huilen, dat was er niet, ik voelde het niet. Ook hier kan de medicatie een rol hebben gespeeld. Of ging al mijn energie naar het mij staande houden in deze achtbaan en fysieke aanslag op mijn lijf? De glimlach van vandaag komt weer binnen en voelt zo goed.
De hersteldagen zijn begonnen, ik heb twee weken “vrij” tot de volgende kuur. Die ga ik dus goed gebruiken voor het genieten.

Les twee in wording: loslaten wat niet gaat. Dat loslaten zal vervolgens een continue proces gaan worden. Iedere stap die ik neem, iedere chemo sessie die ik krijg, steeds maar weer opnieuw: loslaten, nemen zoals het komt, leven in het hier en nu. Zo wordt je in korte tijd opeens veel wijzer dan in al die jaren ervoor. En wat ik al jaren probeer, lukt mij nu dan wel: loslaten………

1911611_1591098044442423_7671685194517736112_n

Advertenties

Je kan het niet alleen……


Deze reis die ik maak, had ik nooit kunnen maken op de de manier zoals ik het doe, zonder die anderen. Die o zo bijzondere anderen die naast mij staan en mijn pad met mij mee lopen. Familie, vrienden,collega’s, wat zijn het mooie mensen……
Daarom maakte de Lachende Traan dit mooie gedicht voor mij:

Soms moet je dingen ondergaan die je niet ondergaan wil. Bijvoorbeeld wanneer je ernstig ziek bent. Een vrouw schreef me: “Ik heb nu in twee jaar tijd twee keer chemo ondergaan en ben zo blij met de steun van familie, vrienden en collega’s”. Ze vervolgde: “Ook al moet ik het zelf doen en doe ik dat op een positieve manier, het voelt alsof zij mij optillen met al die liefde.”

Super! Tijd om die familie, vrienden en collega’s eens in het zonnetje te zetten en jullie samen heel veel kracht toe te wensen voor de toekomst.

You lift me up De lachende Traan

You lift me up
De lachende Traan