Les 2 : loslaten

Vervolg maart 2012: eerste chemo
De eerste stappen op dit behandelpad worden voorzichtig gezet. Nog steeds geen idee wat het allemaal met zich mee gaat brengen. Het is een reis met een blanco ticket en onbekende bestemming.

Na de eerste dagen voelt het alsof ik herstel van een fikse griep. Rustig aan, af en toe beetje gerommel in de buik. Maar prima vol te houden.

Een bombardement aan lieve kaarten, mails en gesprekjes met de familie en goede vrienden voelen als enorme zonnestralen. Zeker ook de reacties van mijn net nieuwe collega’s verrassen mij. Wat voel je je dan gewaardeerd! Maar ook de oude collega’s laten mij niet los….

Al is het nog wel met wiebelende benen, ga ik dag 2 na de kuur gezellig een kopje thee drinken bij een vriendin. Ik ben nog niet goed in hele dagen thuis zijn….dus het uitstapje doet mij goed.
Dag 3 zit ik al op de fiets voor een boodschap. De buik rommelt en er wordt aan gewerkt om die darmen goed op gang te krijgen. De berg aan medicatie groeit gestaag!

Bron: Lsltn

Bron: Lsltn

Maar dan is daar opeens dag 5: wat gebeurt er……wat is dat…..ik stort in. Ik kan niets meer, wil niets meer, en zit mijzelf erg in de weg. Waarom opeens dit, het ging toch lekker? De hulptroepen komen koken, en nee ik wil niet mee, gewoon thuis blijven en slapen, slapen, slapen.

Alles willen wetende ikke spurt naar de verpleegkundige: wat is dit!! En zij maakt het allemaal behapbaar door uit te leggen dat de medicatie die ik kreeg tegen misselijkheid ook een pepmiddel is. Doordat deze pillen maar een paar dagen erin gaan, komt de dip na het stoppen. Ah ja, natuurlijk…..afkicken!!

Dag 6 is er weer één vol energie, hoe gek kan het toch zijn. In huis rommelen, rondje buiten lopen, het lukt en ik voel mij stukken beter dan de dag ervoor. Maar nu merk ik ook dat ik de afgelopen dagen erg vlak ben geweest in mijn emoties: lachen of huilen, dat was er niet, ik voelde het niet. Ook hier kan de medicatie een rol hebben gespeeld. Of ging al mijn energie naar het mij staande houden in deze achtbaan en fysieke aanslag op mijn lijf? De glimlach van vandaag komt weer binnen en voelt zo goed.
De hersteldagen zijn begonnen, ik heb twee weken “vrij” tot de volgende kuur. Die ga ik dus goed gebruiken voor het genieten.

Les twee in wording: loslaten wat niet gaat. Dat loslaten zal vervolgens een continue proces gaan worden. Iedere stap die ik neem, iedere chemo sessie die ik krijg, steeds maar weer opnieuw: loslaten, nemen zoals het komt, leven in het hier en nu. Zo wordt je in korte tijd opeens veel wijzer dan in al die jaren ervoor. En wat ik al jaren probeer, lukt mij nu dan wel: loslaten………

1911611_1591098044442423_7671685194517736112_n

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s