Van bungeejumpen naar paragliden

20 april 2012; chemokuur 3
De trap beklommen, gesprongen en eerst nog bungelend aan dat touwtje aan mijn enkels, ga ik nu over naar zweven. De hoogte ben ik nog steeds niet erg enthousiast over, maar het gaat wennen als onderdeel van mijn dagelijks leven. Ik hang veilig in het 3 wekelijks tuigje van de routine. En brei rustig verder al zwevend boven het landschap van de chemo. De vleugels boven mij, van de verpleegkundigen, artsen en lieve mensen om mij heen, zorgen voor een rustig tempo en maken het allemaal relaxed en vol te houden.

Op naar een nieuwe sessie met de Wee Freeman en de rest.

Wee Freeman attack

Wee Freeman attack

Het breisel komt nu op de helft en gaat meer vorm krijgen. Het aftellen kan beginnen, van 1-2-3, naar 3-2-1 en het “gewone” sluipt erin.
Zo hier en daar zijn er wel wat afwijkingen van het patroon. Zo gaat het prikken niet altijd van zelf: de aderen gaan wat protesteren. Het hoort erbij, daarom wordt ook iedere keer de andere arm aan geprikt.  Maar omdat ik op mijn rechterarm blauwe plekken heb van de bloedcontrole die nodig is om te zien of mijn lijf het weer aan kan, wordt het een herhaling op links. En die zegt nu terecht dat het zijn beurt niet is…..mopper-de-mopper…..en geeft langzaam toe dat toch 1 arm het slachtoffer moet zijn.
Daarna druppelt de boel er weer rustig in, zelfs wat sneller dan anders. Dus mag weer vroeg in de middag naar mijn logeerplekje bij broerlief 2.

Deze keer geen bekende man met de hamer aan het eind van de middag: het kabbelt rustig door.
Gelukkig heb ik twee broers die meesters zijn in het kokerellen. Het eten wordt door hen op allerlei manieren voor mij aantrekkelijk gemaakt. En ook al gaat die smaak even op blik een paar dagen: eten blijft bij hen een leuke bezigheid.
Er wordt ook gelet op krachtvoer, dus biefstukjes, extra sausjes enzo worden aangesleept.
Daarnaast is het ook opletten wat je NIET mag eten: geen rauw voedsel, kruiden kunnen te sterk zijn. Het is dus even uitzoeken wat kan en wat niet kan.

Ook een klein lesje deze keer: ik vergeet een anti misselijkheidpil. Omdat ik geen last heb van misselijkheid kan dat kennelijk gebeuren.
Maar blijkt toch niet zo’n goed plan te zijn: ’s avonds in bed gaat het rommelen en komt er een beginnende misselijkheid. Het zet echter niet door en kan gelukkig wel slapen.
infuusNou ja, slapen….dan wel met tussenpozen voor de plaspauzes, want er is veel vocht erin gegaan door het infuus. En ja, dat moet er ook weer uit………

Koninginnedag is dit jaar een stralende zonnige dag, die ik op mijn balkon door breng. De feestvreugde gaat wel langs mij heen. Al die drukte laat ik gaan. De rust is prima.

Na de derde keer lijkt het “makkelijker” te gaan dan de eerste twee, waarbij alles nog zo nieuw was.
Ik weet nu wat er komen gaat en hoe het voelt.
Ik weet dat ik vast zit aan een schimmel in mijn mond en dat ik aan de anti biotica moet direct na infuus.
Ik weet meer wat helpt en wat kan.
Ik weet dat de eerste dagen rustig aan moeten. Maar dat kleine wandelingetjes te doen zijn en helpen.
Ik weet dat ik moet verdelen en dat 1 ding per dag genoeg is.
Ik weet dat als het minder gaat, het ook weer over gaat.
Ik weet dat in week 2 de opbouw weer begint, de kleine wandelingen langer worden en week 3 genieten is.

Ik zweef verder en laat mij gaan op de wind zoals die waait.

Advertenties

2 Reacties op “Van bungeejumpen naar paragliden

  1. Gezond

    sta ik even aan een zijlijn en kijk
    naar moedige zinnen
    over pijn overwinnen
    en prevel zachtjes, wat ben ik rijk

    Je bent een moedig mens, Marja!
    Lenjef

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s