Momentje van bezinning

April 2012:

Op de helft van de chemokuren volgt er dan opeens een moment om stil te staan bij alles wat er nu gebeurt.
De eerste weken ben je gewoon overgeleverd aan de artsen en hun protocollen. Het eerste en meest urgente doel is: OVERLEVEN. Beseffen wat er gebeurt, wat het betekent en  of je eigenlijk wel een keuze hebt, dat komt later pas. Zoals deelgenoot blogger op huidverzorgingbijkanker schrijft:

Het is een veelgehoord pleidooi. En op het eerste gezicht ook voor de hand liggend. De oproep voor vormen van inspraak en eigen regie bij de patiënt. Bijvoorbeeld het pleidooi voor een kiesgerustgesprek (een pauze tussen diagnose en behandeling voor overleg met je huisarts). Het roept echter vertwijfeling in me op. Eigen regie? Zelf kiezen? Aan het begin van je traject? Was ik daar toen toe in staat? Wist ik genoeg en was ik kalm genoeg voor welbewuste en weloverwogen besluiten? Ik denk het niet. 

Ik denk ook van niet.  Je hebt geen idee, weet nog helemaal niet wat de bijwerkingen bij jou persoonlijk zullen zijn en of deze heftig zullen zijn.
Mijn chemo’s bij borstkanker vond ik eigenlijk best mee vallen. Natuurlijk waren er bijwerkingen.  Sommige licht en anderen vervelender. Maar gezien het doemdenk beeld van misselijkheid en ziek zijn dat er bij kanker is, viel het bij  mij allemaal reuze mee. Ik zou zo weer deze chemo instappen, met de kennis van nu.

Bij de 3e chemo komen echter wel de vragen:
Het gaat zo lekker, werkt het dan eigenlijk wel???? Moet ik niet zieker zijn???
Ik realiseer mij hoe sluipend de tumor is: je ziet er niets van, je voelt niets (tenminste ik voelde in eerste instantie niets, geen bobbeltje of andere alarmerend iets), jouw lijf gaat gewoon door.
Maar wat er van binnen gebeurt is niet zichtbaar, maar o zo verwoestend.
Op de bijverschijnselen lijk ik nu aardig “controle” te hebben, ik kan ze aan. Maar op dat proces van binnen kan ik geen invloed uitoefenen. Behalve dan dit proces te ondergaan en van alles mijn lijf in te pompen dat wel invloed kan hebben.

En toch…na 3 chemo’s voelt het goed. Het vertrouwen dat het de goede kant op gaat is er. Ik weet dat ik er alles aan doe om de klappen van de chemo op te vangen. Meer dan dat kan ik niet doen.
En ik denk weer een paar stappen vooruit: straks komt de operatie. Hoe zal dat gaan op een lijf dat niet meer in top conditie is?
En bij het kopen van nieuwe kleren: hoe laag kan mijn shirt zijn? Laat ik voor de zekerheid maar iets kopen dat hoger gesloten is. Gek hoor, dat ik nu al anders naar kleding ga kijken…….
Terug naar het hier en nu, stap voor stap: voor nu heb en wil ik geen keuze. Het is goed zo.

bron

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s