Behandeling deel 2: Snijden en Bouncen

30 juli 2012:
Daar is dan de dag van het snijden.
Komt het doordat ik niet zulke grote borsten heb, dat ik  het geen probleem vind dat er eentje wordt weggesneden?? Of is het vooral de overlevingsdrang die maakt dat zij mij overal mogen snijden, als ik dat monstertje er maar door kwijt raak?
Voor mij geen deeltje wegsnijden, met een directe reconstructie….. nee, dat is dan weer met die A-tjes of kleine B-tjes: die hebben geen keuze, alles eraf!!
Want dan weten ze met meer zekerheid dat zij al het kwaad in dat weefsel te pakken hebben.
Dus hierna is het verder met een links bob en een rechtse platte. En reconstructie is dan voor latere zorg.
Ook weet ik al dat de okselklieren verwijderd zullen worden: meestal wordt dit pas beslist tijdens de operatie (schildwachtklier procedure), als het weefsel is onderzocht op eventuele uitzaaiingen die kant uit. Maar dat weten we al, dus dat is duidelijk.

Na een vroege melding in de ochtend, is het wachten…wachten…wachten. Zou ik eerst om 13.00 naar beneden voor de operatie mogen, wordt het toch een uur later. Wachten……
Fijn om dan gezelschap te hebben van broer lief 2. Afleiding genoeg.

Dan is het zover. Geheel bij zinnen (nou ja, voor zover ik dat ooit ben geweest dan 🙂 ) wordt ik de operatie kamer ingereden. Daar staan ze dan: het team wat het werk moet gaan doen:

Een vriendelijke chirurge gaat vervolgens de “procedure” in: uw naam? Gelukkig ze hebben de goede. Welke kant? Euh, welke kant van wat…  niet mijn been maar mijn borst toch, even opletten graag!

De jongeman die mij in de operatiekamer begeleidt, heeft qua postuur en uiterlijk wel wat weg van mijn neef. Is wel grappig, totdat hij een masker op mijn gezicht wil plaatsen!!! Oeps en dat met mijn licht claustrofobische neigingen en afkeer van afsluiten van mijn gezicht….. geef dan maar mijn neef……is stukken grappiger.
Gelukkig grijpt de narcotiseur in en hoef ik het kapje niet bewust mee te maken: dank u vriendelijke meneer voor uw prikje en slaap.

En dan, zo’n twee uur later, kom ik weer bij. Ben niet duf en kan op de vragen al aardig aangeven hoe ik mij voel:
– Koud? Nee, de warmte deken houdt mij lekker warm
– Pijn? Nee hoor…..of ……. Even later lijkt mijn bewustzijn zich toch iets meer aan te kondigen en de waarneming ook: nou, mevrouw de zuster, ik ga toch wel iets voelen, valt nog wel mee hoor.
Hup, morfine erbij… geen gesputter, hier heb je zelf niets in te brengen. Geen pijn, daar zorgen zij wel voor!!
Vervolgens ook nog de overbekende zofran erin: bij chemo geen misselijkheid, hier ook niet.

Lang leve de pillen

Lang leve de pillen

Het bezoekuur in de avond maak ik nog enigszins mee.  Het praten is vermoeiend en de vraag is of ik voor de familie wel helder overkom?

Op naar de slaap en het herstel……….. bounce back…………………..

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s