Springen in het Witte Licht

11 september t/m 11 oktober 2012
Daar ga ik weer, op naar boven en de laatste sprong van het borsttraject: dat vindt niet op grote hoogte plaats, maar juist in de kelder van een ander ziekenhuis. Dagelijkse ritjes om 16 keer een basisdosis bestraling te krijgen, gevolgd door 7 keer in het halsgebied als laatste aanval op eventueel restmonstertjes. Met een rooster voor de familie die zo graag wil rijden.
Even paniek dat ik mogelijk een masker op moet ter bescherming…..en dat met mijn claustrofobische neigingen en antipathie voor gezichtsbedekking. De radiotherapeute, mijn artsenmaatje,  snapt het en gelukkig is het niet nodig.

Weer gaan de hulptroepen in de aanval: deze keer een jonge heks Tiffany, die in al haar onschuld steeds maar weer de donkere en kwade geesten weet te verdrijven en zelfs koning Winter weet te weerstaan. De eindfase is dan voor de witte tovenaar Gandalf, die met zijn wit licht definitief de zwarte tovenaar zal verdrijven. Dank u mr Pratchett en Tolkien voor deze magische krachten.

De routine komt er weer in: Het apparaat met het magische, onzichtbare licht, draait routineus om mij heen: 6 keer en dan 2 keer een zoem en weer klaar. Hier maken zij weer opnieuw kennis met de alles-willen-wetende-ikke: laat mij dat scherm maar zien, wat gebeurt daar, hoe zit dat…. de verpleegkundige beaamt dan ook van harte mijn opmerking van “nieuwsgierig hé”….hij zucht nog net niet hardop.

Het blijkt dat deze laatste etappe dan toch de pittigste lijkt te zijn: moe, zo moe. Na steeds weer even dat herstel en de pauzes, waarna weer de volgende aanval op lijf en leden, wordt de veerkracht en weerstand minder. Ik bounce nog wel, maar niet meer zo snel en zo hard.

De moeheid was vooral de eerste weken van de behandeling intens, dus veel geslapen. Maar ook dit went en leer nu goed rust en actie af te wisselen. Het lijf en met name de rechterarm, gaat protesteren. Na een week bestraling gaat die meteen op strak…. dat valt dan toch tegen…..hoe blijf ik bouncen….. Huisarts en mammoverpleegkundige snellen weer te hulp:  het hoort bij de bestraling, dit is wat anders dan een chemo waar je na 2 weken even kan opkrikken, dit is elke dag en ook nog eens na al een hele rit gehad te hebben. Wat verwacht ik dan??? Ja, wat verwacht ik dan……ik wil vooruit, niet achteruit. Maar kan uiteindelijk weer om mijn eigen ongeduld  lachen.  Stap voor stap, hier en nu, de lessen gaan door.

Doordat ik zelf nu geen auto kan rijden, door de fysieke problemen, kom ik ook niet zover buiten de deur. Gelukkig zijn er in deze herfsttijd ook droge dagen en momenten, dan kan ik op de fiets er op uit. Alhoewel de conditie ook duidelijk steeds minder wordt: ik fiets dan graag met wind mee.

Advertenties

3 Reacties op “Springen in het Witte Licht

  1. Weer zo herkenbaar Marja, op meerdere vlakken…
    Compliment voor je schrijfstijl!
    Met een dikke hug

    Liked by 1 persoon

  2. Mooie quote.
    En ik was t half vergeten, die vermoeidheid door bestraling. En bij mij wS het niet eens t laatste station

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s