Na vallen komt opstaan deel 1

We gaan weer terug in de tijd, naar 2013:
het jaar waarin na het springen de tijd komt van weer op eigen benen leren staan. Het jaar met de vragen:  Herstel hoe doe je dat? Hoe ziet dat eruit? En wanneer ben ik dan weer beter?
Hoe leer je omgaan met een veranderd lijf en een veranderde conditie?

In een onderzoek van Plusmagazine naar chemotherapie en hoe dat wordt ervaren, was een vraag of je in het begin ook voorlichting kreeg over de latere gevolgen van de behandeling. Ik heb veel voorlichting gehad over de bijwerkingen van de behandeling zelf, maar niet veel over wat er eventueel blijvend kon zijn. Ik weet ook niet of deze kennis mij andere keuzes had gegeven. Het blijft voor mij toch gaan om te overleven en daar had ik veel voor over. Maar daar ga je dan, na de chemo, de bestraling en een operatie. En verder lopend op de hormoonmedicatie…… hoe doe je dat? Waar begin je? Wat kom je tegen?

Het eerste is vooral de onzekerheid over wat je nog wel kan. Na alles was ik moe, had ik meer rust nodig dan ik ooit gewend was. Een aantal muurtjes waren omver gehaald: die van mijn powerconditie, die van mijn emoties en die van mijn zekerheden in mijn leven.  De muurtjes lagen aan stukken en brokken aan mijn voeten. Hoe ging ik dat bij elkaar rapen?
Of wilde ik dat wel bij elkaar rapen? Want door het alles- op-zijn-kop zettende jaar  dat achter mij lag, had ik wel een rugzak gevuld met ervaringen die waardevol zijn geweest en nog steeds zijn.

Zo was ik iemand van de liefst-altijd-controle. Dat heb ik dat jaar los gelaten. Niets is onder controle. En waar wel controle lijkt te zijn, is het maar de vraag WIE dan die controle heeft…..
Een heerlijk gevoel, dat mij rust gaf. Waar zou ik mij druk om maken, als ik het toch niet kan veranderen? Dit gevoel koester ik nog steeds.

 

Ik was ook een snelle prater en snelle denker. Nog steeds denk en loop ik stappen vooruit. Dat ben ik. En ook die wetenschap gaat in de rugzak mee.

Loslaten

Ook het thema “loslaten” kwam steeds weer terug: loslaten wat niet meer gaat. Maar dan moet je wel eerst ontdekken wat dat is. Dat gaat met vallen en opstaan. Gaandeweg leerde ik steeds meer los te laten, niets moest en alles kon. Keuzes werden andere keuzes hierdoor. Van Herstel en Balans had ik geleerd dat ik er goed aan deed om een balans te krijgen tussen wat moet (want ja, ook in het leven moeten soms dingen, zoals boodschappen doen enzo) en wat ik wil. Ik kan zeggen dat ik steeds minder moet en meer ga voor wat ik wil. Is een bijzondere ervaring en heeft mij veel vrijheid en vooral plezier gegeven.

 
Chemobrein: nee, dat is geen fabeltje, onderzoek bewijst dat het bestaat.10354076_715703555205054_6808832131696234246_n
Gelukkig had ik niet direct last van mijn huidige chaos brein, daar waren twee chemo’s voor nodig om er een zooitje van te maken, dat wel. Maar ik merkte dat vermoeidheid hoe dan ook een aanslag doet op je concentratie. Voorheen kon ik in de drukste ruimte mij volledig af sluiten voor het rumoer en de afleidingen. Collega’s konden rustig een gesprekje naast mijn bureau voeren en ik ging stug door met mijn werk. Totaal geen idee waarover zij het dan hadden. Nu is dat onmogelijk. En zeker na twee chemo’s kan ik geen twee dingen tegelijk doen.

Maakt mij dat minder vrouw dan, volgens het gezegde dat wij vrouwen meer dingen tegelijk kunnen doen? Nee, dat niet. Ik voel mij ondanks alles nog steeds op en top een vrouw. Operaties en ook hormoonkuren kunnen daar niets aan veranderen. Een chaotisch brein ook niet. Ik ben alleen wel blij dat niemand van mij meer hoeft te verwachten dat ik luister en tegelijk doe, dat ik meerdere dingen tegelijk onthoud of dat ik in een drukke ruimte mijn aandacht kan richten. Sorry omgeving, dat lukt mij niet meer. En eigenlijk vind ik dat wel best zo. Is een stuk relaxter leven.

Advertenties