Tagarchief: Bezinning

Krachtcentrale


Voordat ik jullie weer verder mee neem in mijn wereld van chaos en tumoren, moet ik eerst nog een ander verhaal kwijt.
Een verhaal over kracht en energie.

In deze tijd waarin de wereld zich buigt over hoe wij in de toekomst op duurzame wijze onze energie kunnen krijgen en behouden, wordt er gezocht naar diverse krachtbronnen.
Bij deze wil ik er één naar voren brengen, eentje die de hele wereld van voldoende kracht kan voorzien op een wijze die respect oproept bij allen die hen kennen.

Ik volg al langere tijd de verhalen van lotgenoten. Of de partners van die lotgenoten, want ook zij hebben een verhaal te vertellen dat mij soms in stilte doet vervallen.
Bijvoorbeeld via www.kanker.nl. Of via andere blogs (zie de lotgenoten lijst aan de rechterkant). Waar ik zelf veel steun aan heb, van leer en dat mij dan helpt om de keuzes te  maken die ik moet maken.
Het zijn er velen.

Die van de overlevers, die na de hectiek van diagnose en behandeling weer hun leven proberen op te bouwen. Maar steeds weer lees ik dat dit niet kan zonder die kanker mee te nemen. Ook al is dat tumormonstertje uit je lijf, het laat je nooit meer los. Het verandert  jou en je leven.
Zij schrijven ook over de bijverschijnselen en latere gevolgen van de behandeling die zij hebben ondergaan en hoe zij daar mee leren omgaan. Dat heeft tijd nodig en de kracht om steeds weer terug te bouncen.

Die van de doorlevers, diegene die weten niet meer beter te worden maar hun tijd zo lang mogelijk willen volhouden op verschillende manieren. Zoals Femke van Rossum het zo mooi beschrijft: de chronisch ongeneeslijke.
Ik zie en lees hoe zij steeds weer opnieuw voor een behandeling of een trial gaan. Het is niet niks: steeds maar weer ziekenhuis in en uit. En soms ook meerdere ziekenhuizen.  Dan hebben we het nog niet over de wachttijden tijdens deze bezoeken, de reistijden, de mis communicatie die weer recht gezet moet worden. Ik wordt soms moe van het lezen alleen al.
De spanning van iedere controle: komt er tijd bij? En de teleurstelling als er weer een pad van hoop wordt afgesloten.
Iedere keer gaan zij daar weer met kracht in, ook al wordt de lijfelijke energie die zij hebben steeds minder. In het hoofd straalt de kracht. En die is zo zichtbaar!

Want wat ik zie dat hen bindt, wat ik zo herken bij hen, is die eindeloze kracht om door te gaan. Steeds maar weer opnieuw.
Doorgaan is dan niet alleen  in de vorm van doorgaan met leven of weer een behandeling om die tijd te rekken. Het is ook doorgaan en onder ogen zien wat het tumormonster ons na laat. Of wat wij iedere keer weer inleveren en loslaten.

Daarom deze hulde aan de kracht van mijn lotgenoten (en ja ik weet dat ik één ervan ben!): wij hebben voldoende power om de hele wereld in licht te zetten.
Dus als je ergens een lichtje ziet, denk dan aan ons, want wij schijnen voluit!!10366049_726455830752492_3843950643539648329_n

Bounce, Bounce, Bounce……Drop…


4 mei 2016

herstel tijd

herstel tijd

Daar zijn we dan weer, 3 1/2 week na de operatie ben ik weer terug in de wereld.
Na een periode van overlevingsmodus en zombie stand, met alleen adem halen en er zijn, gaat het per dag gestaag vooruit.  Er zijn nog allerlei dingen in het lijf die nog op gang aan het komen zijn, maar daar over later meer in een volgend blog.

Nu ben ik 3 tumoren, 3 operaties, 2 chemo’s, 1 bestraling en een hele berg pillen verder. Waar sta ik dan?
Het begon 4 jaar geleden met de eerste sprong in het diepe. En de ervaring leerde dat ik goed in staat was om iedere keer weer de trap omhoog te gaan, te springen van die hoogte en terug te bouncen. Het touwtje was veerkrachtig genoeg en kon mij dragen.
Maar bij de laatste diagnose werd het wel duidelijk dat de rek er eens uit zal gaan. Dat dit niet eindeloos kan duren. Mijn lijf en hoofd willen best wel, maar de monstertjes van binnen zijn nog steeds sneaky.
En nu mijn oncoloog ernstig gaat kijken bij het gesprek na de operatie, betekent dit dat het menens wordt. Ik wist het al van de chirurg……
Dit monstertje heeft ook weer zijn tentakels uitgeslagen en vast gezet in mijn lymfe klieren, net zoals zijn 2 voorgangers En daarbij ook nog eens in bloedvaten en zenuwbanen.

In dit geval is dat slecht nieuws. Ik kan het deze keer niet mooier  maken dan het is.
Voor nu geen behandeling, maar afwachten welke van de 2 aanwezige tijdbommen (uitzaaiing borst of galweg) als eerste toe zal slaan. Wanneer dat zo is, dan worden de opties besproken. Maar de opties worden spaarzaam, de keuzes beperkt.
Voor mij geen nieuwe weg, ik liep hier al een tijd. Maar die tijd gaat nu dus echt beperkt worden. Het is weer leven per dag en in het moment. Daar ben ik goed in.
En het wordt kiezen tussen kwaliteit van leven en een goede dood.
Kwaliteit van leven is belangrijk, maar mag voor mij niet ten koste gaan van alles. Dus wanneer is een behandeling dan nog zinvol? Want ik heb er voor gekozen om wel te genieten van het leven en er zijn.
Een goede dood wordt nu steeds belangrijker. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor allen die mij dierbaar zijn. Het mag zelfs een feestje zijn, hoe bizar dat ook klinkt.
Want ik vier nog steeds het leven, ook al is het in de schaduw van de dood.

 

Dansen in de regen…….

Dus dans ik maar weer voort, met die partner die al een tijd op de achtergrond aanwezig is………

 

 

Storm of regenboog


Het stormt vandaag, deze keer dan wel buiten. Ik kan er dus binnen, op mijn gemak, naar kijken. Het bevalt mij wel, deze storm. Alsof het nodig is, alsof de kracht van de storm laat zien dat de bomen blijven staan als zij maar mee blijven zwiepen, alsof er even flink tekeer gegaan moet worden voordat het weer rustig wordt.
Het geeft de behoefte om flink mee te gaan schreeuwen, zomaar, omdat het kan.

Soms stormt het ook in mij. Er is dan onrust, een hoofd dat wil denken of een razende druk om vooral maar veel plannen te maken. Dat is weer het klokje tijd, dat soms vindt dat ik niks mag laten liggen. Doen, vooral doen, vooral nu….niet wachten………
De plannen zijn altijd op korte termijn. Zo ver vooruit kan ik niet leven.
Ik zie dat mijn agenda weer aardig volloopt met al die plannen en doe dingen. Ze zijn zo fijn. Ze zijn zo leuk.
Het maakt ook dat ik steeds meer voor de spontane acties ben: vroeger was ik een goede planner in de tijd, nu ben ik een doener in het nu. Wil je nu met mij een theetje drinken, dat kan. Wil je nu met mij naar het theater, graag!! Ik schuif alles opzij.  En geniet van dat moment, in het hier en nu.

Wat ik nu merk is dat het werken daardoor meer op de achtergrond komt. Was het eerst nog een noodzaak, het brood op de plank, het anker in mijn leven. Voor nu is het nog meer het fijne, leuke en vooral plezierige werken dat mij bezig houdt. Dat was het voorheen ook, maar er kwam toch iets meer bij kijken.
En nu zijn er dagen dat ik de spontane uitstapjes en bezoekjes voor laat gaan op dat leuke werk.  Werk is niet meer mijn anker, het is een stukje van de regenboog.

Want ja, mijn stormen gaan samen met die regenboog: ze staan nooit los van elkaar. Want ook al waaien mijn stormen vele plannen weg, hebben zij al de nodige wortels van mijn stevige boom los getrokken, er is altijd weer iets dat kleur brengt in mijn leven.
Juist die onverwachte, spontane acties maken dat ik met een dikke glimlach door stap. Soms  schreeuw ik daar even bij: de ene keer van vreugde, de andere keer van verdriet of frustratie. Kan je mooi schreeuwen? Ja, dat denk ik wel.  Want uit welke emotie dan ook: het is puur.

Daarom hou ik dus van de storm van vandaag,
hij maakt mij blij
geeft mij mijn regenboog
en dans ik verder in de regen

10801925_10152944710417771_3288661259860589895_n

Momentje van bezinning 2, hier en nu


Tijd tikt en tijd loopt…… klokken
tijd genoeg of juist tijd tekort….
Wat als wij de tijd eens konden stoppen, in dat moment van nu….
maar dan verlies je al die mooie momenten die nog komen en al die momenten die zijn geweest.

Er wordt wel eens beweerd dat leven vooruit kijken is, het verleden laten voor wat het is en je richten op de toekomst.
Maar wat gebeurt er als je toekomst een onbekend iets wordt, in tijd, in leven?
De tijd lijkt mij nu in te halen. Ik  krijg haast om de tijd die er nog is te vullen  met veel, heel veel mooie momenten. Want erg ver vooruit kijken kan ik niet. Ik weet niet wat er morgen komt, wat ik volgende maand kan doen en ik weet niet of er een volgend jaar zal zijn.
Al die momenten, hier en nu, worden juweeltjes. Die stop ik in het doosje van herinneringen, met een lintje van genieten er om heen.

Wat is het dat mij terug brengt naar het verleden? Waar juist het hier en nu voorbij tikt?
De tijd dat ik nog totaal niet wist wie ik was en waar ik heen zou gaan, beleef ik opnieuw met oude schoolvrienden. Het zijn bijzondere herinneringen aan een mooie tijd op een bijzondere middelbare school. Het zijn bijzondere mensen, die mij blij maken.  Het zijn speciale mensen die ooit op mijn pad van groeien liepen.
Deze speciale, bijzondere mensen lopen nu opeens weer op mijn pad. En vullen  een plek in mijn hart. Het is de vreugde van het weerzien. Het stralen van de gezamenlijke herinneringen. Het warme bad van elkaar weer “kennen” en zien.
Deze oude, nieuwe vrienden krijgen een speciaal plaatsje in mijn juwelendoosje van de momenten. Zij liggen te schitteren en tonen een dikke lach op mijn gezicht. Even geen hier en nu, maar hoe het was.

Mijn verleden en heden zijn op deze manier met elkaar verbonden. Kennelijk gebeurt dat als de tijd vooruit korter wordt dan de tijd die er was.
Onze ouder wordende lijven gaan een feestje vieren. Het feestje dat 45 jaar geleden begon op die bijzonder middelbare school. En ik zal mijn grenzen die dag tarten, uitdagen en totaal negeren. Want voor die dag is het een ander hier en nu: het hier en nu van de herinneringen en toen wij ooit jong waren…………

 

Momentje van bezinning


April 2012:

Op de helft van de chemokuren volgt er dan opeens een moment om stil te staan bij alles wat er nu gebeurt.
De eerste weken ben je gewoon overgeleverd aan de artsen en hun protocollen. Het eerste en meest urgente doel is: OVERLEVEN. Beseffen wat er gebeurt, wat het betekent en  of je eigenlijk wel een keuze hebt, dat komt later pas. Zoals deelgenoot blogger op huidverzorgingbijkanker schrijft:

Het is een veelgehoord pleidooi. En op het eerste gezicht ook voor de hand liggend. De oproep voor vormen van inspraak en eigen regie bij de patiënt. Bijvoorbeeld het pleidooi voor een kiesgerustgesprek (een pauze tussen diagnose en behandeling voor overleg met je huisarts). Het roept echter vertwijfeling in me op. Eigen regie? Zelf kiezen? Aan het begin van je traject? Was ik daar toen toe in staat? Wist ik genoeg en was ik kalm genoeg voor welbewuste en weloverwogen besluiten? Ik denk het niet. 

Ik denk ook van niet.  Je hebt geen idee, weet nog helemaal niet wat de bijwerkingen bij jou persoonlijk zullen zijn en of deze heftig zullen zijn.
Mijn chemo’s bij borstkanker vond ik eigenlijk best mee vallen. Natuurlijk waren er bijwerkingen.  Sommige licht en anderen vervelender. Maar gezien het doemdenk beeld van misselijkheid en ziek zijn dat er bij kanker is, viel het bij  mij allemaal reuze mee. Ik zou zo weer deze chemo instappen, met de kennis van nu.

Bij de 3e chemo komen echter wel de vragen:
Het gaat zo lekker, werkt het dan eigenlijk wel???? Moet ik niet zieker zijn???
Ik realiseer mij hoe sluipend de tumor is: je ziet er niets van, je voelt niets (tenminste ik voelde in eerste instantie niets, geen bobbeltje of andere alarmerend iets), jouw lijf gaat gewoon door.
Maar wat er van binnen gebeurt is niet zichtbaar, maar o zo verwoestend.
Op de bijverschijnselen lijk ik nu aardig “controle” te hebben, ik kan ze aan. Maar op dat proces van binnen kan ik geen invloed uitoefenen. Behalve dan dit proces te ondergaan en van alles mijn lijf in te pompen dat wel invloed kan hebben.

En toch…na 3 chemo’s voelt het goed. Het vertrouwen dat het de goede kant op gaat is er. Ik weet dat ik er alles aan doe om de klappen van de chemo op te vangen. Meer dan dat kan ik niet doen.
En ik denk weer een paar stappen vooruit: straks komt de operatie. Hoe zal dat gaan op een lijf dat niet meer in top conditie is?
En bij het kopen van nieuwe kleren: hoe laag kan mijn shirt zijn? Laat ik voor de zekerheid maar iets kopen dat hoger gesloten is. Gek hoor, dat ik nu al anders naar kleding ga kijken…….
Terug naar het hier en nu, stap voor stap: voor nu heb en wil ik geen keuze. Het is goed zo.

bron