Tagarchief: Haarverlies

Behandeling deel 2: Bouncen en opstaan


Juli-augustus 2012:
Dag 1 na  de operatie:  weer tijd om op te staan….
Het gaat snel: in de ochtend mag het infuus er al uit.
De drain in mijn borstkas houdt zich ook netjes: er komt weinig vloeistof uit en dat is gunstig. Ook deze mag er in de middag uit. Pff, dat scheelt, kan ik mij weer wat makkelijker bewegen zonder die draden aan mijn lijf.
Mag mijn bed uit en krijg meer ruimte. Dat is wel handig, want hoe aardig zij hier ook zijn, slim is soms wat anders. Want wie zet er nu je nachtkastje met alles er op en erin en de bedbediening aan de rechterkant….juist ja, die kant die was geopereerd en waar je dus niets mee kan…….

Vervolgens de verbazing: ik kan MORGEN al weer naar huis!! Huh???  Maar de chirurg had toch echt gezegd dat er 3 dagen nodig waren voor herstel en voordat ik naar huis kon……….
De chirurg komt dan persoonlijk mij geruststellen: ik mag naar huis, het gaat goed,  maar ik hoef ook niet als het niet gaat.  Hoe veilig en  vertrouwd kan dan een ziekenhuis zijn, ook al is het geen rustige omgeving en rommelt het hier in de nacht behoorlijk met diverse onrustige en verwarde patiënten.

Dag 2: Eerst maar eens douchen en kijken of ik dan nog op mijn benen kan staan.
Gister is het verband er af gehaald ( ja, ja, zij werken echt wel richting de thuisvaart). Ik kijk vrolijk mee en bewonder mijn mooie, rechte wond. Dat is vakwerk geweest! Kan je trots zijn op zo’n flinke lijn op je borstkas?  Misschien wel.
Na het douchen  gaat het zo zijn gangetje. Eigenlijk begint het wel saai te worden hier.  Ik zie af en toe een verpleegkundige die een pil komt brengen. Maar verder gebeurt er weinig.
De mamma verpleegkundige stond nog wel vroeg bij mijn bed. Jazeker, met die o zo niet flatteuze watten BH…..
Eind van de dag is dan toch wel de conclusie dat ik maar beter weg kan zijn : niet nog een rommelige nacht hier, lekker in bedje en rust bij mijn schoonzus.
Ik mag gaan, wel met nog een berg aan pijnstillende pillen, die ik ECHT nog een week in moet nemen. Om de bloedspiegel op peil te  houden en dus niet wachten tot ik pijn krijg.  Ha, weer een lesje pijnbestrijding gehad.

Het worden 2 weken met  liefdevolle en humorvolle zorg van mijn schoonzus en mijn neef, die zorgt voor een lekkere Chai Thee.
Gezellige wandelingen met de hond, een bezoek aan de plaatselijke kaasboerderij voor de overheerlijke kaas en vijgenjam en een rondje naar de koffiebar voor weer een Chai thee, maar dan  met een goed stuk cheese cake erbij. Mijn mond en eetlust hebben niets gemerkt van de operatie.
En verder rust, veel rust. Slapen, veel slapen.
De pijn en het ongemak valt mee. Allemaal goed vol te houden.

Na 2 weken is het dan weer in eigen huis. Het gaat prima, maar het fysieke ongemak neemt toe. Tja dat krijg je als het lekker gaat, dan wordt ik ongeduldig.
Er wordt flink geoefend met de arm, die zich al weer aardig beweegt.  Maar de bovenarm, en oksel blijven  “strak” aan voelen.  En dat trekt in de avond door naar  de borststreek en wond.
Doordat er in het  borst/arm/oksel gebied tijdens het snijden ook zenuwen zijn geraakt, is er een gevoelloosheid in mijn bovenarm en oksel. Je zou denken dat die gevoelloosheid prima is. Maar het is toch een raar en vervelend gevoel.  Het prikt en steekt daar: dat zou je toch niet moeten voelen??? Maar het hoort bij de beschadigde zenuwbanen.
Gelukkig neemt het in de loop van de tijd ook af.

3 weken na de operatie is hij er dan: DE DIP. Het ging allemaal ook zo voorspoedig en makkelijk. Maar nu ben ik moe, zo moe. Moe in mijn lijf, moe in mijn bovenrug als  ik zit. Mijn arm zit in de weg, voelt strak aan en dat is niet fijn. Gaande weg ga ik ook leren dat als je moe bent, pijn en ongemakken ook harder binnen komen, je hebt er meer last van.
Dus alles bij elkaar ben ik even niet de happy me. Het bouncen gaat op halt. Ik kom er achter dat ik niet zo goed ben in afhankelijk zijn, wil natuurlijk weer “zelluf doen” en niet beperkt zijn door fysiek ongemak en moe zijn. Maar ik kan niet weg toveren dat het voor nu een ander verhaal is.
En mijn hoofd fluistert naar mij: “ja miep,,,, het is pas 3 weken geleden, er is veel gebeurt in korte tijd. Wat wil je nu? Je wilt te snel. Het is niet vreemd dat je meer gaat voelen. Dat is ook herstel”.
Het wordt zoeken naar wat ik nu aankan, nieuwe balans.

Oké….prima. Maar dan heb ik nog zo’n aardige fysiotherapeute, die echt heel goed zorgt dat er niets vast gaat zitten en de bijwerkingen straks zo klein mogelijk zullen zijn: hop, flink al die strakke plekken los maken. Oei, au!!! Het voelt alsof er flink van binnen los geschuurd wordt, er een paar messen in gaan.
Het is daarna nog twee dagen afzien met pijn en veel strakheid in het gebied.
Maar de show must go on en zo ook de oefeningen. Niet alleen om de boel in beweging te houden, maar ook als voorbereiding op de bestraling. Ik moet dan 10 tot 15 minuten met mijn arm boven mijn hoofd kunnen liggen.  Dus er wordt flink gerekt en gestrekt om dat doel te behalen.

Wat echter wel goed gaat is de haartjes op mijn hoofd: ze gaan weer groeien. Ik begin ook weer wimpers en wenkbrauwen te krijgen.
De chirurg is tevreden over de wond en het herstel. De uitslag van het weefselonderzoek is dat de chemo de kleinere tumoren in de borst al hadden vernietigd. De grote boosdoener van 2 cm was geslonken.
Helaas zaten wel in 6 van de 12 klieren tumoren, aardig wat uitzaaiingen dus.
Daarom wordt deel 3 een fikse bestraling, om alle mogelijke resten nog een flinke tik na te geven.

Tip: ik heb bio oil gebruikt om mijn huid soepel en zacht te houden. En preventief voor de bestraling, waarbij er ook effect op de huid zal zijn. Naar mijn idee heeft dit voor soepelheid van de huid, genezing van de wond en huid goed geholpen.

Advertenties

No more bad hair days!


28 Maart 2012
Een vraag die je bij chemokuren steeds weer gesteld krijgt: maar dan verlies je toch je haar? En dan ook vaak het bezorgde gezicht erbij of de toon van afgrijzen…. kennelijk is dat een doembeeld dat velen hebben bij de diagnose kanker.
Maar niet alle chemo’s veroorzaken haaruitval. De chemo voor mijn darmen was funest voor mijn gevoel in handen, maar haar, dat liet het met rust

Anders is dat met de TAC kuur bij borstkanker: ze hadden het nog zo gezegd bij de voorlichting, “Ga alvast een pruik uitzoeken, want binnen een paar weken  ga je haar verliezen”.
Dus in week 1 na de chemo op naar de pruikenwinkel met schoonzus lief.  En wat een keuze!! Kort, lang, stijl, krul……..zou dit dan mijn kans zijn om eens met een lang, krullend kapsel rond te lopen 🙂  Helaas, nee dus. Ze raden aan iets te zoeken dat op je eigen haar lijkt.

Looking good
Looking good

Mijn oog valt op een kapsel dat ik wel leuk vind. Maar eenmaal op mijn hoofd valt dat erg tegen: het lijkt wel een badmuts….. nou deze muts gaat echt niet verder met een badmuts, af dat ding.
Na wat pas werk wordt dan toch een leuk model gevonden. De kleur kan ook nog aangepast. Geweldig!! Dat wordt iedere dag model kapper……zonder föhnen, gels en andere dingen om mijn  haar in fatsoen te houden. Oh ja, gel kan wel, om het juist weer eens wat anders te dragen. Want variatie is wel mijn ding.

Hierna volgt de sjaal en mutsen parade: wat is dat leuk!!! Wat je allemaal niet kan om er stylish verantwoord uit te zien. Mijn schoonzus en ik worden steeds creatiever. En de verkoopster steeds enthousiaster en toont diverse knoop en wikkeltechnieken.  We zijn dankbaar publiek, want ja, variatie was mijn ding toch?
Zonder een rood-zwarte combi kan ik natuurlijk niet de deur uit. En het verplichte nachtmutsje, omdat dat kale hoofd straks het wel koud zal krijgen in de nacht.
Niet iedereen zal zo reageren op de haaruitval: maar ik zal alles straks met trots dragen, mede dankzij de modieuze inbreng van mijn lieve schoonzus.
Tip: Bandana’s kan je in meerdere winkels krijgen en kan je leuk en veel mee variëren in knoop en wikkeltechniek. Probeer ook eens de Bandana te combineren met een sjaal. Later kan je de Bandana’s nog als col of haarband dragen, als je haar weer terug is.

Stylish verantwoord

Stylish verantwoord

In week 3 na de eerste chemo is het dan zover: het haar begint  los te laten.
Eerst nog even bij mijn kapster langs voor een kort koppie.  Kort gewiekt genoten van een etentje met de collega’s. Ik zie er dan nog toonbaar uit.
Maar al snel nemen de plukken toe, de kam en wasbak zitten vol met haren. Ik ben het zat…. op naar de pruik!!
Op zich hoef je het scheren van het reststand haren niet te zien. Maar aangezien ik het goed vind dat het haar eraf gaat, kijk ik toe. En….het valt mij reuze mee. Geen heftige emoties, ik verheug mij zelfs op wat komen gaat.  Eindelijk een mooie bos haar en niet mijn eigen fijne fluf haar.
Vervolgens blijkt dat niemand eigenlijk ziet dat het een pruik is. Leuk om dan complimentjes te krijgen over hoe goed je haar zit 🙂
Dit vraagt om vervolg: ik had al een lang haar pruik voor de Fantasy Festivals, nu komt er ook nog een zwart-rode bij, want ja, je weet….variatie hé 😉
Tip: ga eens langs bij een Surinaamse winkel die pruiken verkoopt, genoeg keuze en betaalbaar.

long days

long days

wild days

wild days