Tagarchief: lotgenoten

Krachtcentrale


Voordat ik jullie weer verder mee neem in mijn wereld van chaos en tumoren, moet ik eerst nog een ander verhaal kwijt.
Een verhaal over kracht en energie.

In deze tijd waarin de wereld zich buigt over hoe wij in de toekomst op duurzame wijze onze energie kunnen krijgen en behouden, wordt er gezocht naar diverse krachtbronnen.
Bij deze wil ik er één naar voren brengen, eentje die de hele wereld van voldoende kracht kan voorzien op een wijze die respect oproept bij allen die hen kennen.

Ik volg al langere tijd de verhalen van lotgenoten. Of de partners van die lotgenoten, want ook zij hebben een verhaal te vertellen dat mij soms in stilte doet vervallen.
Bijvoorbeeld via www.kanker.nl. Of via andere blogs (zie de lotgenoten lijst aan de rechterkant). Waar ik zelf veel steun aan heb, van leer en dat mij dan helpt om de keuzes te  maken die ik moet maken.
Het zijn er velen.

Die van de overlevers, die na de hectiek van diagnose en behandeling weer hun leven proberen op te bouwen. Maar steeds weer lees ik dat dit niet kan zonder die kanker mee te nemen. Ook al is dat tumormonstertje uit je lijf, het laat je nooit meer los. Het verandert  jou en je leven.
Zij schrijven ook over de bijverschijnselen en latere gevolgen van de behandeling die zij hebben ondergaan en hoe zij daar mee leren omgaan. Dat heeft tijd nodig en de kracht om steeds weer terug te bouncen.

Die van de doorlevers, diegene die weten niet meer beter te worden maar hun tijd zo lang mogelijk willen volhouden op verschillende manieren. Zoals Femke van Rossum het zo mooi beschrijft: de chronisch ongeneeslijke.
Ik zie en lees hoe zij steeds weer opnieuw voor een behandeling of een trial gaan. Het is niet niks: steeds maar weer ziekenhuis in en uit. En soms ook meerdere ziekenhuizen.  Dan hebben we het nog niet over de wachttijden tijdens deze bezoeken, de reistijden, de mis communicatie die weer recht gezet moet worden. Ik wordt soms moe van het lezen alleen al.
De spanning van iedere controle: komt er tijd bij? En de teleurstelling als er weer een pad van hoop wordt afgesloten.
Iedere keer gaan zij daar weer met kracht in, ook al wordt de lijfelijke energie die zij hebben steeds minder. In het hoofd straalt de kracht. En die is zo zichtbaar!

Want wat ik zie dat hen bindt, wat ik zo herken bij hen, is die eindeloze kracht om door te gaan. Steeds maar weer opnieuw.
Doorgaan is dan niet alleen  in de vorm van doorgaan met leven of weer een behandeling om die tijd te rekken. Het is ook doorgaan en onder ogen zien wat het tumormonster ons na laat. Of wat wij iedere keer weer inleveren en loslaten.

Daarom deze hulde aan de kracht van mijn lotgenoten (en ja ik weet dat ik één ervan ben!): wij hebben voldoende power om de hele wereld in licht te zetten.
Dus als je ergens een lichtje ziet, denk dan aan ons, want wij schijnen voluit!!10366049_726455830752492_3843950643539648329_n

Na de Storm: Herstel en Balans


2012 werd 2013

8 maanden verder, 8 maanden na dat alles-op zijn-kop zettende bericht, 8 maanden op overlevingsmodus……..
en dan………
Dan komt er weer een dag dat je het leven weer gaat oppakken. Het hadden ook 9 maanden kunnen zijn, want het heeft wel iets weg van een bevalling, maar dan zonder de roze wolk en blijde verwachting. Na die 8 maanden begint het leven opnieuw!!
Het is zoeken naar een nieuwe balans, een leven na, maar nog wel met kanker: want de vraag is maar net wanneer je nu beter bent.
10907_686972258022521_2682899522943481754_nIk heb mij vol overgave en positief als ik ben ,weer op dat nieuwe leven gestort. Maar dat gaat niet vanzelf en er zijn in het eerste jaar zoveel vragen en onzekerheden:
Hoe bouw je weer op, hoe krijg je weer energie?  En hoe ziet de nieuwe energie er dan uit?
Elk pijntje, elke reactie van jouw lijf die anders is doet alarmbellen rinkelen en stopt spoken in je hoofd: “het zal toch niet…” “het lijkt op  toen…”
Hoe en wanneer pak je je werk weer op?
Hoe reageert jouw omgeving tijdens jouw herstel?  Kunnen zij jou blijven volgen in jouw onzekerheden en twijfels, of doen zij of er niets meer aan de hand is?
Hoe deel jij zelf jouw onzekerheden en twijfels?

Ik ben iemand die eerst mijn eigen hoofd op orde moet hebben, maar dan wel in staat ben dit te delen met de mensen die mij nabij staan. Ik heb ervaren dat deze openheid mijzelf en de mensen om mij heen helpt. Het woord kanker is in mijn leven geen beladen woord meer, maar een onderdeel van dit leven.

Ik ben ook iemand die met haar hoofd al tien passen vooruit loopt op wat dat lijf nu aankan….. dat botst wel eens.  Daarom was ik blij met twee betrokken en  goede managers op mijn werk en een goede bedrijfsarts. Zij ondersteunden mijn inzet om weer terug te komen. Zij stonden ook op de rem die ik nodig had: het opbouwen moest in kleine stapjes. Want tenslotte had ik nu mijn droombaan, waar ik héél graag weer naar terug wilde.

Wat mij veel geholpen heeft in deze periode is het starten met Herstel en Balans: een revalidatie programma dat in het ziekenhuis werd aangeboden.
Ik leerde daar hoe ik mijn energie zou moeten verdelen (zou…ja want ik doe het niet altijd!! Maar weet nu dat dit een bewuste keuze is)
Ik ontmoette daar mijn geweldige 8 lotgenoten, die inmiddels veel, heel veel meer zijn dan dat. Het zijn mijn mededelers, mijn medestanders en mijn medebegrijpers die zo in mijn hart zitten.
Ik zag daar de emoties, twijfels en onzekerheden die mij zo bekend waren.
We zijn de 8 die ook kunnen lachen, naast de tranen die stromen, de frustraties die zo nu en dan voorbij vliegen. Maar ook die warme armen en  steun, na één woord en bij iedere stap die wij met zijn allen nog steeds nemen: de mooie, maar ook nog steeds die angstige en verdrietige stappen die wij tegen komen.

Dus in 2013 werd mijn nieuwe leven weer vorm gegeven:
Ik ga leren leven met de lange termijn bijwerkingen van de chemo en de bestraling: het moe zijn vraagt om een goede energie verdeling en leren dat ik grenzen heb. De strakheid van mijn arm door de bestraling ga ik zo goed mogelijk aan met mijn fysiotherapeute.
Het leren leven met pijntjes en wat daar mee te doen: ik leer dat bij twijfel en als het in mijn hoofd blijft zitten, ik contact moet zoeken met de arts. En zeker als de pijn langer duurt dan een week.
Het leren van mijn lage emo-muurtje van dit moment. Het kan ook beter zijn dan een dikke muur waar niemand door heen kan komen. En maakt dat ik zo veel kan delen met anderen.
En bovenal: leren leven met een leven dat onzeker is en ik dus van elke dag een feestje maak! Happy dansjes komen daarom ook regelmatig voorbij.

December tijden


kerst-quote

De december maand staat voor veel mensen in het teken van de kerstdagen, het afscheid nemen van een oud jaar, met de goede en minder goede dagen. En tenslotte het stappen in een nieuw jaar, met nieuwe kansen en vooruitzichten.
Vaak is het een feestelijke, gezellige, soms zorgeloze maand, gedeeld met familie en vrienden.

Mijn december is sinds 2012 niet meer zoals het was. Ieder jaar weer een ander verhaal:

2012

Werd afsluiten van de behandelperiode borst, het weer opbouwen en vol goede zin kijken naar een nieuw jaar. Een jaar waarin gezocht ging worden naar een nieuwe balans, een jaar met conditie en werk opbouw. Stapje voor stapje vooruit.
Deze dagen hadden echter wel de schaduw van het verlies van een dierbare, die wij begin van de maand moesten laten gaan. Leven en dood zijn zo nauw verbonden.

 2013

Na een goed begin van dit jaar, was het einde een totaal ander perspectief. Geen feestconditie deze keer.  Het was het jaar van de darm: nieuwe tumor, operatie en met een chemo die er behoorlijk inhakte.
Wel een poging gedaan om nog beetje mee te doen: beetje eten, veel bank hangen en de lieve, warme zorg van mijn familie tot mij nemen.
Een jaar dat weer in het teken stond van leven en dood, deze keer echter een zomer met het heftig en plotseling los moeten laten van mijn zeer dierbare schoonzus. Hoe oneerlijk kan de dood soms zijn: zij die voor mij heeft gezorgd, mijn maatje bij het artsenbezoek, zij die mij haar hand gaf, hoe kon het zijn dat zij eerder ging dan ik? De statistieken hadden toch een ander verhaal verteld?
De stap van oud naar nieuw was deze keer een lastige: want soms wil je niet loslaten, maar moet je wel.
10408876_829305027127852_4193375942345389414_n

 2014

Uiteindelijk werd dit dan toch weer een jaar van opbouw, stappen vooruit.
En kon ik weer geheel aanwezig zijn en genieten van de feestdagen.  Ook al was daar nog dat rauwe randje van het jaar daarvoor.
In al mijn ruimdenkendheid werd mijn bijdrage aan de feestvreugde een Grand Dessert: en met groot, bedoel ik ook echt groot!

Grand, grand, grand Dessert

Grand, grand, grand Dessert

 2015

Daar zijn we dan bij dit jaar, het hier en nu. Het opbouwen is gestopt, het is doen met wat ik heb. Geen vooruit meer, maar hopen op lange stilstand. Want voor nu is stilstand een goed gegeven.  Is stilstand bijna vooruitgaan…….
Daarom ga ik dit jaar vieren wat ik heb. En dat is zoveel! Mijn juwelendoos zit bomvol lieve mensen en mooie herinneringen. Ik weet dat daar nog meer juweeltjes bij gaan komen.
Ik laat 2015 gaan met een diepe glimlach, ondanks dat mijn leven op zijn kop is gaan staan, ondanks alle onzekerheden die ik nu elke dag met mij mee neem in mijn leven met de dood, ondanks de tijd die tikt en onzeker is. Het is toch een mooi jaar geweest met veel mooie mensen om mij heen die mij hebben gedragen en dat nog steeds doen.
Het einde van dit jaar brengt ook liefde met zich mee, hoe mooi kan dat zijn. Ook al weten ik en mijn lief niet hoe onze toekomst er uit ziet, we gaan het leven vieren.
En ik stap een nieuw jaar in en ben blij dat ik dit kan, staande op mijn eigen benen. Hoe ver dit jaar mij gaat brengen weet ik niet. Voor nu is dat niet belangrijk, voor nu is het dat ik die stap kan maken…….

Als ik volgende week weer bij de oncoloog zit voor mijn cijfertjes, kan ik wel zeggen dat het cijfer voor ons doel:Kwaliteit van Leven, heel hoog is!! En dat dit leven met hoofdletters geschreven mag worden.
Nu hopen dat de andere cijfertjes zich goed gedragen.

Voor ieder van jullie wens ik december dagen die juweeltjes brengen met jullie dierbaren.  Wensen over gezondheid enzo laat ik achterwege, omdat een aantal van jullie daar zeer onzeker over zijn.
Maar
(glim)Lach en Dans:
in de regen of in de sneeuw,
in de zon of onder de wolken,
schreeuw tegen jouw storm en laat de tranen stromen,
stap voor stap, waarheen dan ook….. leg een steen in die rivier,
en maak
jouw eigen regenboog

Liefs Marja

 

 

Doneer een Hart


Oktober was borstober, de maand waarin op diverse manieren en in diverse media aandacht werd gevraag voor borstkanker. Er vlogen weer harten over het scherm. Niet door iedereen in dank afgenomen, omdat zij vinden dat een maand te kort doet, dat kanker meer vraagt dan een hart en een maand, dat het niet gaat om een hart te delen op je facebook maar een roep om meer dan dat.
Ik ben zelf altijd blij met iedere aandacht voor de chaos en het leed dat kanker aanricht. En ja, ook ik wil graag dat er niet 1 maand gedoneerd wordt, maar liefst iedere dag: en dan niet alleen in dat  geld wat zo hard nodig is voor onderzoek, geld dat nodig is om weer hoop te geven en te krijgen.  Doneren mag ook elke dag, iedere maand met aandacht voor iemand en zijn naasten met kanker, doe iets onverwachts, stel eens de vraag die jij niet durft te stellen en zie wat er gebeurt, drink samen een simpel kopje koffie of thee, doe iets voor de man, vrouw, kind, vader, moeder, broer of zus van…….

Daarom op mijn faccebook iedere maand een hart:
omdat er weer een maand voorbij is waarin er dierbaren het leven los moesten laten, daar was iemand bij met een prachtige lach en de moed om een berg te bestrijden, heb ik horen zeggen ❤  voor Kiki.
omdat het een maand is waar een moeder naast haar dochter zal staan in haar onzekere tijd die zij beiden op hun schouders krijgen te dragen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin weer velen helaas een diagnose kanker zullen krijgen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin iemand succesvol de behandeling heeft doorstaan en het nieuwe leven vorm moet gaan geven
omdat het weer een nieuwe maand is voor allen die er weer een jaar bij mogen optellen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin iemand hoop krijgt door een nieuwe of experimentele behandeling en de reis voort mag zetten
omdat het een maand gaat worden met dagen waarin de dierbaren die wij los moesten laten worden herdacht en gemist

omdat je ook elke dag mag doneren voor verder onderzoek,
omdat………
daarom begin december weer een hart op mijn tijdlijn: omdat het niet 1 maand per jaar is……
je mag mee doen, elke eerste dag van de maand…….

Als je niet weet wat je zeggen moet


Wat zeg je tegen iemand die kanker heeft? Het is niet makkelijk, ik weet het. Er zijn mensen die niet weten wat te zeggen en je dan maar mijden. Er zijn mensen die o zo goed bedoeld de standaard zinnen zeggen, vaak omdat zij ook niet weten wat te zeggen. “het komt goed……”, is er zo eentje. Natuurlijk willen wij dat allemaal, maar nee, dat weten we niet. En hoe dan ook, kanker verandert je leven, hoe dan ook. De behandelingen laten hun sporen na.
Maar soms komt er ook een mooie of onverwachte reactie. Of die vriendin of collega die net even treffend jouw gevoel weet in te schatten en weer te geven.
En wat zeg je zelf, tegen de mensen om je heen??? Ook dat is voor ieder verschillend: sommigen sluiten zich af en willen op zichzelf, alleen, verwerken wat hun leven op hun kop zet. Ik zelf ben vanaf dag 1 open geweest in wat mij overkwam. Heb verteld wat het met mij deed en hoe ik mij voelde. Soms confronterend. Want ja, nu kan je bij mij een gesprek verwachten waarin de dood deel uit maakt van mijn huidige leven. Ik ga daar niet omheen.
Ik krijg terug dat dit de mensen om mij heen heeft geholpen: zij durfden daardoor vragen te stellen. En het gaf hen ook een beetje inzicht in mijn wereld, mijn leven en mijn gedachten.
Ik hoop dan ook wat wij met elkaar iets voor elkaar hebben kunnen betekenen. Ik zelf ben nog steeds blij met de warme, hartelijke en vaak ook zeer begrijpende reacties die ik krijg.

Een deelgenoot schrijft een mooi stuk met links die jou mogelijk helpen als je niet weet wat je moet zeggen:
Het is zo lastig om ‘een gewoon gesprek’ te voeren als je nog geleefd wordt door kanker.

Bron: Als je niet weet wat je zeggen moet

Momentje van bezinning


April 2012:

Op de helft van de chemokuren volgt er dan opeens een moment om stil te staan bij alles wat er nu gebeurt.
De eerste weken ben je gewoon overgeleverd aan de artsen en hun protocollen. Het eerste en meest urgente doel is: OVERLEVEN. Beseffen wat er gebeurt, wat het betekent en  of je eigenlijk wel een keuze hebt, dat komt later pas. Zoals deelgenoot blogger op huidverzorgingbijkanker schrijft:

Het is een veelgehoord pleidooi. En op het eerste gezicht ook voor de hand liggend. De oproep voor vormen van inspraak en eigen regie bij de patiënt. Bijvoorbeeld het pleidooi voor een kiesgerustgesprek (een pauze tussen diagnose en behandeling voor overleg met je huisarts). Het roept echter vertwijfeling in me op. Eigen regie? Zelf kiezen? Aan het begin van je traject? Was ik daar toen toe in staat? Wist ik genoeg en was ik kalm genoeg voor welbewuste en weloverwogen besluiten? Ik denk het niet. 

Ik denk ook van niet.  Je hebt geen idee, weet nog helemaal niet wat de bijwerkingen bij jou persoonlijk zullen zijn en of deze heftig zullen zijn.
Mijn chemo’s bij borstkanker vond ik eigenlijk best mee vallen. Natuurlijk waren er bijwerkingen.  Sommige licht en anderen vervelender. Maar gezien het doemdenk beeld van misselijkheid en ziek zijn dat er bij kanker is, viel het bij  mij allemaal reuze mee. Ik zou zo weer deze chemo instappen, met de kennis van nu.

Bij de 3e chemo komen echter wel de vragen:
Het gaat zo lekker, werkt het dan eigenlijk wel???? Moet ik niet zieker zijn???
Ik realiseer mij hoe sluipend de tumor is: je ziet er niets van, je voelt niets (tenminste ik voelde in eerste instantie niets, geen bobbeltje of andere alarmerend iets), jouw lijf gaat gewoon door.
Maar wat er van binnen gebeurt is niet zichtbaar, maar o zo verwoestend.
Op de bijverschijnselen lijk ik nu aardig “controle” te hebben, ik kan ze aan. Maar op dat proces van binnen kan ik geen invloed uitoefenen. Behalve dan dit proces te ondergaan en van alles mijn lijf in te pompen dat wel invloed kan hebben.

En toch…na 3 chemo’s voelt het goed. Het vertrouwen dat het de goede kant op gaat is er. Ik weet dat ik er alles aan doe om de klappen van de chemo op te vangen. Meer dan dat kan ik niet doen.
En ik denk weer een paar stappen vooruit: straks komt de operatie. Hoe zal dat gaan op een lijf dat niet meer in top conditie is?
En bij het kopen van nieuwe kleren: hoe laag kan mijn shirt zijn? Laat ik voor de zekerheid maar iets kopen dat hoger gesloten is. Gek hoor, dat ik nu al anders naar kleding ga kijken…….
Terug naar het hier en nu, stap voor stap: voor nu heb en wil ik geen keuze. Het is goed zo.

bron

Video

The killing fields of Cancer


In request of a fellow blogger Vibrant, this time a post in English.
Because I want to share this video worldwide……….. because this Belgian artist Stromae is a remarkable person, who make you think after every new song and video.

This one is over here in the Netherlands a hot issue: everybody is talking about it,  it touches people and make them think.  I guess it is because everybody now days know somebody with cancer. And Stromae can do that to people: make them think.
The good thing is that cancer is not always as black as it seems to be: more people can recover and live a long live after modern treatments. But the cancer goes with them for the rest of their life. There will always be the doubt if it will come back, sometime……
So if you are a survivor,
or somebody with cancer,
trying to get as much time as you can with a cancer that is going with you,
inside your body or mind,
the cancer will always be there.
As Stromae say: “petit tu par a vacances?”  Cancer can give you some breathing space, the treatments can give you hope, a lot of hope, and more and more life.  But it won’t leave you, survivor or not.

And of course, there’s the dancer Stromae: his movements are special. I like how he makes the message visual, in movements and pictures.

I wonder what your thought are about this video, let me know if you want:

No more bad hair days!


28 Maart 2012
Een vraag die je bij chemokuren steeds weer gesteld krijgt: maar dan verlies je toch je haar? En dan ook vaak het bezorgde gezicht erbij of de toon van afgrijzen…. kennelijk is dat een doembeeld dat velen hebben bij de diagnose kanker.
Maar niet alle chemo’s veroorzaken haaruitval. De chemo voor mijn darmen was funest voor mijn gevoel in handen, maar haar, dat liet het met rust

Anders is dat met de TAC kuur bij borstkanker: ze hadden het nog zo gezegd bij de voorlichting, “Ga alvast een pruik uitzoeken, want binnen een paar weken  ga je haar verliezen”.
Dus in week 1 na de chemo op naar de pruikenwinkel met schoonzus lief.  En wat een keuze!! Kort, lang, stijl, krul……..zou dit dan mijn kans zijn om eens met een lang, krullend kapsel rond te lopen 🙂  Helaas, nee dus. Ze raden aan iets te zoeken dat op je eigen haar lijkt.

Looking good
Looking good

Mijn oog valt op een kapsel dat ik wel leuk vind. Maar eenmaal op mijn hoofd valt dat erg tegen: het lijkt wel een badmuts….. nou deze muts gaat echt niet verder met een badmuts, af dat ding.
Na wat pas werk wordt dan toch een leuk model gevonden. De kleur kan ook nog aangepast. Geweldig!! Dat wordt iedere dag model kapper……zonder föhnen, gels en andere dingen om mijn  haar in fatsoen te houden. Oh ja, gel kan wel, om het juist weer eens wat anders te dragen. Want variatie is wel mijn ding.

Hierna volgt de sjaal en mutsen parade: wat is dat leuk!!! Wat je allemaal niet kan om er stylish verantwoord uit te zien. Mijn schoonzus en ik worden steeds creatiever. En de verkoopster steeds enthousiaster en toont diverse knoop en wikkeltechnieken.  We zijn dankbaar publiek, want ja, variatie was mijn ding toch?
Zonder een rood-zwarte combi kan ik natuurlijk niet de deur uit. En het verplichte nachtmutsje, omdat dat kale hoofd straks het wel koud zal krijgen in de nacht.
Niet iedereen zal zo reageren op de haaruitval: maar ik zal alles straks met trots dragen, mede dankzij de modieuze inbreng van mijn lieve schoonzus.
Tip: Bandana’s kan je in meerdere winkels krijgen en kan je leuk en veel mee variëren in knoop en wikkeltechniek. Probeer ook eens de Bandana te combineren met een sjaal. Later kan je de Bandana’s nog als col of haarband dragen, als je haar weer terug is.

Stylish verantwoord

Stylish verantwoord

In week 3 na de eerste chemo is het dan zover: het haar begint  los te laten.
Eerst nog even bij mijn kapster langs voor een kort koppie.  Kort gewiekt genoten van een etentje met de collega’s. Ik zie er dan nog toonbaar uit.
Maar al snel nemen de plukken toe, de kam en wasbak zitten vol met haren. Ik ben het zat…. op naar de pruik!!
Op zich hoef je het scheren van het reststand haren niet te zien. Maar aangezien ik het goed vind dat het haar eraf gaat, kijk ik toe. En….het valt mij reuze mee. Geen heftige emoties, ik verheug mij zelfs op wat komen gaat.  Eindelijk een mooie bos haar en niet mijn eigen fijne fluf haar.
Vervolgens blijkt dat niemand eigenlijk ziet dat het een pruik is. Leuk om dan complimentjes te krijgen over hoe goed je haar zit 🙂
Dit vraagt om vervolg: ik had al een lang haar pruik voor de Fantasy Festivals, nu komt er ook nog een zwart-rode bij, want ja, je weet….variatie hé 😉
Tip: ga eens langs bij een Surinaamse winkel die pruiken verkoopt, genoeg keuze en betaalbaar.

long days

long days

wild days

wild days

Les 2 : loslaten


Vervolg maart 2012: eerste chemo
De eerste stappen op dit behandelpad worden voorzichtig gezet. Nog steeds geen idee wat het allemaal met zich mee gaat brengen. Het is een reis met een blanco ticket en onbekende bestemming.

Na de eerste dagen voelt het alsof ik herstel van een fikse griep. Rustig aan, af en toe beetje gerommel in de buik. Maar prima vol te houden.

Een bombardement aan lieve kaarten, mails en gesprekjes met de familie en goede vrienden voelen als enorme zonnestralen. Zeker ook de reacties van mijn net nieuwe collega’s verrassen mij. Wat voel je je dan gewaardeerd! Maar ook de oude collega’s laten mij niet los….

Al is het nog wel met wiebelende benen, ga ik dag 2 na de kuur gezellig een kopje thee drinken bij een vriendin. Ik ben nog niet goed in hele dagen thuis zijn….dus het uitstapje doet mij goed.
Dag 3 zit ik al op de fiets voor een boodschap. De buik rommelt en er wordt aan gewerkt om die darmen goed op gang te krijgen. De berg aan medicatie groeit gestaag!

Bron: Lsltn

Bron: Lsltn

Maar dan is daar opeens dag 5: wat gebeurt er……wat is dat…..ik stort in. Ik kan niets meer, wil niets meer, en zit mijzelf erg in de weg. Waarom opeens dit, het ging toch lekker? De hulptroepen komen koken, en nee ik wil niet mee, gewoon thuis blijven en slapen, slapen, slapen.

Alles willen wetende ikke spurt naar de verpleegkundige: wat is dit!! En zij maakt het allemaal behapbaar door uit te leggen dat de medicatie die ik kreeg tegen misselijkheid ook een pepmiddel is. Doordat deze pillen maar een paar dagen erin gaan, komt de dip na het stoppen. Ah ja, natuurlijk…..afkicken!!

Dag 6 is er weer één vol energie, hoe gek kan het toch zijn. In huis rommelen, rondje buiten lopen, het lukt en ik voel mij stukken beter dan de dag ervoor. Maar nu merk ik ook dat ik de afgelopen dagen erg vlak ben geweest in mijn emoties: lachen of huilen, dat was er niet, ik voelde het niet. Ook hier kan de medicatie een rol hebben gespeeld. Of ging al mijn energie naar het mij staande houden in deze achtbaan en fysieke aanslag op mijn lijf? De glimlach van vandaag komt weer binnen en voelt zo goed.
De hersteldagen zijn begonnen, ik heb twee weken “vrij” tot de volgende kuur. Die ga ik dus goed gebruiken voor het genieten.

Les twee in wording: loslaten wat niet gaat. Dat loslaten zal vervolgens een continue proces gaan worden. Iedere stap die ik neem, iedere chemo sessie die ik krijg, steeds maar weer opnieuw: loslaten, nemen zoals het komt, leven in het hier en nu. Zo wordt je in korte tijd opeens veel wijzer dan in al die jaren ervoor. En wat ik al jaren probeer, lukt mij nu dan wel: loslaten………

1911611_1591098044442423_7671685194517736112_n

Behandelingen: overzicht


My journey continues.. The Road to Me

My journey continues..
The Road to Me

Over mijn behandelingen:
Ik weet, het is een hele lijst inmiddels…….. maar ik weet ook dat lotgenoten vaak zoeken naar anderen die dezelfde behandeling hebben ondergaan. In mijn zoektocht miste ik verhalen van mensen met meerdere tumoren en uitzaaiingen (of ik heb niet goed gezocht…).
Voor niet lotgenoten wordt het misschien een saaie opsomming met vele onbekende termen. Of het idee van een helse ervaring van de medicijnen bom die een kanker patiënt binnen krijgt. Hoe dan ook: het is de reddingslijn die wij krijgen toegeworpen en die wij graag vast pakken. Ja, je hebt de keuze om het niet te doen….maar dat vond ik bij de eerste diagnose een keuze waar ik niet over hoefde na te denken. Want ik had een aardige kans op overleven. Niets doen, was toen voor mij geen optie. En ik heb er nog steeds geen spijt van, voor mij was het een goede keuze.
Ik weet dat er alternatieve behandelingen zijn, naast of vervangend voor het chemische verhaal. Ik heb daar niet voor gekozen en kan hier dan ook weinig over vertellen.

Zie de pagina Behandelingen.