Tagarchief: Patronen

Springen in het Witte Licht


11 september t/m 11 oktober 2012
Daar ga ik weer, op naar boven en de laatste sprong van het borsttraject: dat vindt niet op grote hoogte plaats, maar juist in de kelder van een ander ziekenhuis. Dagelijkse ritjes om 16 keer een basisdosis bestraling te krijgen, gevolgd door 7 keer in het halsgebied als laatste aanval op eventueel restmonstertjes. Met een rooster voor de familie die zo graag wil rijden.
Even paniek dat ik mogelijk een masker op moet ter bescherming…..en dat met mijn claustrofobische neigingen en antipathie voor gezichtsbedekking. De radiotherapeute, mijn artsenmaatje,  snapt het en gelukkig is het niet nodig.

Weer gaan de hulptroepen in de aanval: deze keer een jonge heks Tiffany, die in al haar onschuld steeds maar weer de donkere en kwade geesten weet te verdrijven en zelfs koning Winter weet te weerstaan. De eindfase is dan voor de witte tovenaar Gandalf, die met zijn wit licht definitief de zwarte tovenaar zal verdrijven. Dank u mr Pratchett en Tolkien voor deze magische krachten.

De routine komt er weer in: Het apparaat met het magische, onzichtbare licht, draait routineus om mij heen: 6 keer en dan 2 keer een zoem en weer klaar. Hier maken zij weer opnieuw kennis met de alles-willen-wetende-ikke: laat mij dat scherm maar zien, wat gebeurt daar, hoe zit dat…. de verpleegkundige beaamt dan ook van harte mijn opmerking van “nieuwsgierig hé”….hij zucht nog net niet hardop.

Het blijkt dat deze laatste etappe dan toch de pittigste lijkt te zijn: moe, zo moe. Na steeds weer even dat herstel en de pauzes, waarna weer de volgende aanval op lijf en leden, wordt de veerkracht en weerstand minder. Ik bounce nog wel, maar niet meer zo snel en zo hard.

De moeheid was vooral de eerste weken van de behandeling intens, dus veel geslapen. Maar ook dit went en leer nu goed rust en actie af te wisselen. Het lijf en met name de rechterarm, gaat protesteren. Na een week bestraling gaat die meteen op strak…. dat valt dan toch tegen…..hoe blijf ik bouncen….. Huisarts en mammoverpleegkundige snellen weer te hulp:  het hoort bij de bestraling, dit is wat anders dan een chemo waar je na 2 weken even kan opkrikken, dit is elke dag en ook nog eens na al een hele rit gehad te hebben. Wat verwacht ik dan??? Ja, wat verwacht ik dan……ik wil vooruit, niet achteruit. Maar kan uiteindelijk weer om mijn eigen ongeduld  lachen.  Stap voor stap, hier en nu, de lessen gaan door.

Doordat ik zelf nu geen auto kan rijden, door de fysieke problemen, kom ik ook niet zover buiten de deur. Gelukkig zijn er in deze herfsttijd ook droge dagen en momenten, dan kan ik op de fiets er op uit. Alhoewel de conditie ook duidelijk steeds minder wordt: ik fiets dan graag met wind mee.

Advertenties

Les 3: Patroontje breien………???


April 2012, chemokuur 2
In het begin van een breisel kan je nog niet zien waar het naar toe gaat. Zeker als ik iets ga creëren, want mijn handigheid hierin is ver beneden peil. Dus is het altijd een verrassing wat het gaat worden. Of er een trui of supersok uit gaat komen.
Maar steek voor steek en regel voor regel ontstaat er langzaam een patroon. Met de tijd wordt het geheel van de delen dan zichtbaar.
Zo ook met de chemokuren. De Wee Freeman gaan weer in actie!! Ook bij sessie twee gaan zij weer lekker tekeer en maken er een dolle boel van.
Deze keer weet ik al iets meer van wat er komen gaat. En raak een beetje gewend aan de voorbereidende pillenberg. Ik geloof dat ik inmiddels een groot huis kan gaan bouwen van al die pillendoosjes die ik voor bij heb zien gaan.

Pillenhuis

Pillenhuis

Broerlief 1 houdt mij vandaag gezelschap. Gezellig is het zeker, want we hebben samen alle tijd om de wereld en andere bijzondere zaken met de oneindige argumentatie te bespreken.
Contactarm ben ik ook niet: want de behandeling brengt ook lotgenoten contacten met zich mee. Zoals lotgenoot Ladydoc66 al eens beschreef: geef mij maar die zaal, vol met leuke mensen in plaats van een saaie kamer alleen. In het begin mocht ik nog kiezen, maar al snel hadden zij op de afdeling door dat ik wel eentje was die de gezelligheid op zocht. We delen lief en leed, naast de ervaringen.  En op dagen dat het minder gaat, kan je elkaar weer oppeppen.
Voor diegene onder jullie die bij een chemokuur nog steeds denken aan dikke drama’s  op zo’n behandelzaal: hoeft niet. En later ga je die 3 wekelijkse contacten nog missen.

Na les 1 doen we het deze keer niet alleen.  Het wordt een weekend logeren bij schoonzus en dus weer veel pret samen.  Conditie wordt ook nog wat bijgehouden door de wandelingen met de hond. Weliswaar weer met slappe benen, maar we lopen toch weer mooi!!

Eenmaal weer thuis begin ik het patroon te herkennen: eerste dagen gaan lekker. Ik weet dat de vermoeidheid bij iedere volgende kuur kan toe nemen, maar voor nu mag ik niet klagen.
Vanaf dag 3/4 gaan de darmen meer rommelen, wordt het slapen ook onrustiger en is het rustig aan. Energiepeil neemt af en alle leuke theaterplannen gaan de prullenmand in: een bezoekje aan Christina Branco slaan we voor deze keer helaas over. Nieuwe hobby is  “bankhangen”, en dat gaat mij goed af!

10150523_10150509448664945_4937891185929222458_n

De bijwerkingen laten ook meer van zich horen: eten wordt minder aantrekkelijk als alles naar “blik” smaakt. Moeheid komt na dag 4 ook om de hoek kijken, wordt de komende dagen slapjes en af en toe beetje duizelig door de moeheid.
En ik neem een abonnement bij de kauwgomfabriek voor de droge mond (Nooit fan geweest van dat spul dat je kaken maar op en neer laat gaan, maar vanaf nu kan ik niet meer zonder…). De mond wordt in de loop van de week steeds gevoeliger en krijgt irritaties. Langzaam aan weigert mijn tong zich nog als een rood ding voor te doen en besluit dat wit de mode moet zijn.
Dat wordt enkele dagen in overleg met de verpleegkundige: wel of geen medicatie…..maar ik heb al zo’n berg…….. nog even niet alsjeblieft. Ik sputter nog wat tegen. Maar helaas is het onvermijdelijk: de anti biotica MOET er in: anti mode spul, anti wit, anti alles gaat erin. Geen commentaar…..

Na regen komt natuurlijk weer die zonneschijn: dus na een week krabbel ik weer op. De hersteldagen kondigen zich aan!