Tagarchief: Terry Pratchett

Springen in het Witte Licht


11 september t/m 11 oktober 2012
Daar ga ik weer, op naar boven en de laatste sprong van het borsttraject: dat vindt niet op grote hoogte plaats, maar juist in de kelder van een ander ziekenhuis. Dagelijkse ritjes om 16 keer een basisdosis bestraling te krijgen, gevolgd door 7 keer in het halsgebied als laatste aanval op eventueel restmonstertjes. Met een rooster voor de familie die zo graag wil rijden.
Even paniek dat ik mogelijk een masker op moet ter bescherming…..en dat met mijn claustrofobische neigingen en antipathie voor gezichtsbedekking. De radiotherapeute, mijn artsenmaatje,  snapt het en gelukkig is het niet nodig.

Weer gaan de hulptroepen in de aanval: deze keer een jonge heks Tiffany, die in al haar onschuld steeds maar weer de donkere en kwade geesten weet te verdrijven en zelfs koning Winter weet te weerstaan. De eindfase is dan voor de witte tovenaar Gandalf, die met zijn wit licht definitief de zwarte tovenaar zal verdrijven. Dank u mr Pratchett en Tolkien voor deze magische krachten.

De routine komt er weer in: Het apparaat met het magische, onzichtbare licht, draait routineus om mij heen: 6 keer en dan 2 keer een zoem en weer klaar. Hier maken zij weer opnieuw kennis met de alles-willen-wetende-ikke: laat mij dat scherm maar zien, wat gebeurt daar, hoe zit dat…. de verpleegkundige beaamt dan ook van harte mijn opmerking van “nieuwsgierig hé”….hij zucht nog net niet hardop.

Het blijkt dat deze laatste etappe dan toch de pittigste lijkt te zijn: moe, zo moe. Na steeds weer even dat herstel en de pauzes, waarna weer de volgende aanval op lijf en leden, wordt de veerkracht en weerstand minder. Ik bounce nog wel, maar niet meer zo snel en zo hard.

De moeheid was vooral de eerste weken van de behandeling intens, dus veel geslapen. Maar ook dit went en leer nu goed rust en actie af te wisselen. Het lijf en met name de rechterarm, gaat protesteren. Na een week bestraling gaat die meteen op strak…. dat valt dan toch tegen…..hoe blijf ik bouncen….. Huisarts en mammoverpleegkundige snellen weer te hulp:  het hoort bij de bestraling, dit is wat anders dan een chemo waar je na 2 weken even kan opkrikken, dit is elke dag en ook nog eens na al een hele rit gehad te hebben. Wat verwacht ik dan??? Ja, wat verwacht ik dan……ik wil vooruit, niet achteruit. Maar kan uiteindelijk weer om mijn eigen ongeduld  lachen.  Stap voor stap, hier en nu, de lessen gaan door.

Doordat ik zelf nu geen auto kan rijden, door de fysieke problemen, kom ik ook niet zover buiten de deur. Gelukkig zijn er in deze herfsttijd ook droge dagen en momenten, dan kan ik op de fiets er op uit. Alhoewel de conditie ook duidelijk steeds minder wordt: ik fiets dan graag met wind mee.

Advertenties

Hoe het begon deel 2: De verdediging van de Wee Freemen


mac_feegle_clan_by_brunabrito1

Wee Freemen Clan ©2008-2015 BrunaBrito

This is how it ends
I feel the chemicals burn in my bloodstream
Fading out again
I feel the chemicals burn in my bloodstream
Tell me when it kicks in
(Ed Sheeran, Bloodstream)

9 maart 2012
Van een gezond, onbezorgd leven beland je dan opeens in een onbekend leven. Overgeleverd aan artsen die hopelijk weten wat nu het beste is. Want ik heb geen idee en wil hier alleen maar gezond weer uitkomen. Door de voorlichting van de verpleegkundige kan ik het ergste verwachten, pfff er is een hele lijst van mogelijke bijwerkingen! En een boekwerk aan informatie…… en weer dat ernstige gezicht. Maar ik vind er niks ernstigs aan, ik wil actie. Want ik was nog niet van plan om dood te gaan.

Hoe pak je dit onbekende pad dan aan?

Stap 1 is de chemokuur, genaamd TAC (google voor meer info). Even simpel verwoord is het dat je dan 3 soorten chemo’s krijgt. Iedere 3 weken mag ik nu aan een infuus, waarin die 3 duiveltjes aan het werk gaan. En daarnaast nog allerlei andere vloeistoffen die de bijwerkingen moeten beperken. Tja, hoe slim bedacht dan toch weer: vloeistof die niet alleen de tumorcellen stuk maken maar veel meer dan dat. Maar ook meteen het vloeibare “doekje voor het bloeden” die de boel weer moet sussen.

Door de rode chemo als onderdeel van deze “Takke” kuur gaat mijn fantasie volledig los: De Wee Freemen komen mij redden: het zijn Terry Pratchett’s rood harige mannetjes, zij zijn chaos, onhandig, dol op drinken en daarna dan natuurlijk vechten met alles en iedereen inclusief zichzelf. Maar boven alles zullen zij alles doen voor hun Koningin. (T. Pratchett, The Wee Freeman, Tiffany serie. Nederlandse vertaling; De Vrije Oortjes).

WeeFreeMenCharge

Wee Freemen Charge

Dus bij ieder infuus dat ik de komende 6 keer krijg, zie ik mijn mannetjes naar binnen rennen en die verdomde tumor een paar flinke tikken uitdelen. En ja, bij iedere poging lukt het mijn mannetjes om die tumor een kopje kleiner te maken. Het lukt hen zelfs in al hun dronkenschap om de tentakels van dit beest in mijn hals af te hakken en eruit te werken. Yippiiee, you go Wee Freemen, mijn helden. Ook al hakken zij daarbij ook in op andere delen van mijn lijf en veroorzaakt dat bijverschijnselen, dat neem ik voor lief. Geef ze nog een borrel!

“Whut’s the plan, Rob?” said one of them. “Okay, lads, this is what we’ll do. As soon as we see somethin’, we’ll attack it. Right?” This caused a cheer. “Ach, ‘tis a good plan,” said Daft Wullie.”
Terry Pratchett, The Wee Free Men