Tagarchief: Tip

Code Geel


 

Geel is n00it mijn favoriete kleur geweest. Ik heb er niets mee, alleen in de betekenis van een geel gekleurd zonnetje kan deze kleur mij enthousiast maken.
Oh ja en bad eendjes.
Geel in een code kan dan wel weer een waarschuwing betekenen, dan moet je er kennelijk wat mee. In het kader van een weerbericht valt het dan nog wel mee. Er is dan echter wel kans op gevaar, dus voorzichtigheid is wel wijs.
De kleuren oranje en rood zijn dan veel alarmerender.

En nu….. nu heb ik zelf code geel.
De vraag is alleen of deze code geel hoort bij het “normale” dat iedereen kan overkomen. Of dat dit geel een gevolg is van die afwijkende tumor.

Het leek te beginnen met een doodnormale buikgriep. Aangezien half Nederland hier last van heeft en daarbij ook de boodschap is dat het een heftige is, ga ik gewoon dus plat en uitzieken. Check nog wel voor de zekerheid bij de huisarts of er nog extra maatregelen moeten komen in verband met de beperkte weerstand. Maar in eerste instantie is het normaal uitzieken.
Eten wordt beperkt tot kleine en hanteerbare happen. Goh, dat heb ik eerder meegemaakt. Wat chemo’s dus ook in het gewone leven dan weer opleveren aan kennis en ervaring!!
Ik wordt weer dikke vrienden met de bank, waaromheen al het drink en etenswaar wordt verzameld.

10150523_10150509448664945_4937891185929222458_n

Maar kan ik achteraf zeggen dat er toch iets in mijn hoofd bleef rinkelen???
Ging ik weer teveel op de verstandelijke modus??? Tja, wie zal het zeggen, achteraf is altijd makkelijk praten.
Dus als de klachten blijven, ook al lijken zij eind van de week iets minder te worden, dan toch maar even contact met de oncologie verpleegkundige. De huisarts laat ik voor wat het is: het standaard protocol bij griep. Ik wil de deskundigheid en blik van iemand die ook mijn totaalbeeld mee neemt.

Er wordt goed mee gedacht, maar omdat er ook weer opknap momenten zijn, spreken we af om het weekend af te wachten. Mocht het maandag nog niet gaan, dan ben ik toch al in het ziekenhuis voor mijn porto spoelen en bloed prikken.
Want ja,  er is wel een vervroegde afspraak met de oncoloog nu op de agenda gezet. Want er waren meer aanhoudende klachten in rug en zijstreek. Die vragen ook een verder kijken.

Na een wisselend weekend met soms heftige buikklachten, maar ook periodes dat het lekker gaat, stap ik vrolijk de dagbehandeling binnen.
Dan ervaar ik weer hoe deskundig de verpleegkundige is!! Want zij ziet meteen dat ik geel ben. Haha, ja zal wel met jullie gele gordijnen hier, grap ik nog. Maar er is geen ontkomen aan.
Zij wil mij absoluut niet ongerust maken, maar vraagt verder advies. Ik mag nog niet naar huis. Ik ben niet ongerust, alleen maar blij met deze alertheid.

Vervolgens wordt het afgenomen bloed met spoed onderzocht. Geduldig wacht ik met de oncologie verpleegkundige de binnen druppelende uitslagen af. Natuurlijk komt de belangrijkste pas op het laatst.
Maar ze zijn niet goed: het hele bloedbeeld is weer op hol. Vooral de leverwaarden en bilirubine zijn nu van belang. En die kloppen niet.
Op naar de radiologie voor een echo.

Fijn om daar weer een arts tegen te komen die duidelijk is:
Hoe voelt u zich?  Euh, nou beroerd eigenlijk wel, ook al gaat het soms even goed. Ik geef aan dat ik weet dat er iets aan de hand is. En hij zegt dat er zeker iets niet goed is.
Na veel gewroet in de buikstreek blijkt het dan de galblaas te zijn, die afwijkend is. Hij is niet zeker wat de afwijking of vernauwing veroorzaakt. Maar door mijn voorgeschiedenis wil hij geen enkel risico nemen dat dit een tumor kan zijn. Alhoewel dat dan ook weer raar kan zijn, vanwege de positieve scan van vorige maand. Maar ja, met die tumortjes weet je het maar nooit.

Op naar de MRI en een dag later de uitslag bij de vervroegde afspraak bij de oncoloog.
Het blijkt dan toch een lastig plaatje: de cijfertjes geven nu duidelijk aan dat het mis is, maar op het plaatje wordt het maar niet duidelijk wat dat “mis” dan is.
Nog even de hoop dat het euvel al weer gepasseerd is, zomaar vanzelf…..maar nee. Bloedwaarden erna blijven aangeven dat het niet goed is.
Eerst morgen nog maar eens een scan…… zoek en gij zult vinden?

Overmorgen ga ik eens kennismaken met een nieuwe specialist in mijn rijtje: de maag/darm/lever arts had ik er nog niet op staan. Iemand die nog wil kwartetten met mij?
Vervolg gaat een dagopname zijn waarbij zij in de galblaas gaan kijken en mogelijk het probleem verhelpen.

Mijn code geel is dus nog een verrassende: is het geel voor het normale van gal problemen of is het geel voor tumoren die zich niet braaf gedragen? In dat laatste geval kan het beter code rood zijn. Tot nu toe lijkt het bij code geel te blijven.

Lessen:
Had ik eerder actie moeten ondernemen? Nee, want je gaat toch eerst van de gewone dingen uit. Dit had niet anders kunnen lopen. Achteraf zie ik wel dingen die op iets anders hadden kunnen wijzen, maar dat is met de wetenschap van nu.
Ik ben benieuwd hoe andere lotgenoten hier tegen aan kijken.

Tip: voortaan bij twijfel toch maar om bloedonderzoek vragen!! (met dank aan mijn meedenkende fysiotherapeute)

Wanneer ga ik naar de huisarts en wanneer naar de oncologie? Ik denk dat ik nu toch eerder voor de oncologie kies. Ook al lijkt het normaal. Het totale plaatje blijft een cruciale rol spelen.

Laat ik mij zelf makkelijk sussen bij klachten? Zou kunnen.
Ik vind wel dat ik alert en realistisch ben. Maar wil niet steeds met ziek zijn bezig zijn. Dus ja, ik zou ook het wel eens het best kunnen vinden, ook al weet ik beter. Want ik was nog steeds met leven bezig. Ook al komt door deze ervaring wel weer die dagelijkse schaduw van de dood iets meer naar voren. Maar die kan ik nog steeds aan.

 

Hello Death,
take a break
I’m busy living

 

 

 

Advertenties

Na de Storm: Herstel en Balans


2012 werd 2013

8 maanden verder, 8 maanden na dat alles-op zijn-kop zettende bericht, 8 maanden op overlevingsmodus……..
en dan………
Dan komt er weer een dag dat je het leven weer gaat oppakken. Het hadden ook 9 maanden kunnen zijn, want het heeft wel iets weg van een bevalling, maar dan zonder de roze wolk en blijde verwachting. Na die 8 maanden begint het leven opnieuw!!
Het is zoeken naar een nieuwe balans, een leven na, maar nog wel met kanker: want de vraag is maar net wanneer je nu beter bent.
10907_686972258022521_2682899522943481754_nIk heb mij vol overgave en positief als ik ben ,weer op dat nieuwe leven gestort. Maar dat gaat niet vanzelf en er zijn in het eerste jaar zoveel vragen en onzekerheden:
Hoe bouw je weer op, hoe krijg je weer energie?  En hoe ziet de nieuwe energie er dan uit?
Elk pijntje, elke reactie van jouw lijf die anders is doet alarmbellen rinkelen en stopt spoken in je hoofd: “het zal toch niet…” “het lijkt op  toen…”
Hoe en wanneer pak je je werk weer op?
Hoe reageert jouw omgeving tijdens jouw herstel?  Kunnen zij jou blijven volgen in jouw onzekerheden en twijfels, of doen zij of er niets meer aan de hand is?
Hoe deel jij zelf jouw onzekerheden en twijfels?

Ik ben iemand die eerst mijn eigen hoofd op orde moet hebben, maar dan wel in staat ben dit te delen met de mensen die mij nabij staan. Ik heb ervaren dat deze openheid mijzelf en de mensen om mij heen helpt. Het woord kanker is in mijn leven geen beladen woord meer, maar een onderdeel van dit leven.

Ik ben ook iemand die met haar hoofd al tien passen vooruit loopt op wat dat lijf nu aankan….. dat botst wel eens.  Daarom was ik blij met twee betrokken en  goede managers op mijn werk en een goede bedrijfsarts. Zij ondersteunden mijn inzet om weer terug te komen. Zij stonden ook op de rem die ik nodig had: het opbouwen moest in kleine stapjes. Want tenslotte had ik nu mijn droombaan, waar ik héél graag weer naar terug wilde.

Wat mij veel geholpen heeft in deze periode is het starten met Herstel en Balans: een revalidatie programma dat in het ziekenhuis werd aangeboden.
Ik leerde daar hoe ik mijn energie zou moeten verdelen (zou…ja want ik doe het niet altijd!! Maar weet nu dat dit een bewuste keuze is)
Ik ontmoette daar mijn geweldige 8 lotgenoten, die inmiddels veel, heel veel meer zijn dan dat. Het zijn mijn mededelers, mijn medestanders en mijn medebegrijpers die zo in mijn hart zitten.
Ik zag daar de emoties, twijfels en onzekerheden die mij zo bekend waren.
We zijn de 8 die ook kunnen lachen, naast de tranen die stromen, de frustraties die zo nu en dan voorbij vliegen. Maar ook die warme armen en  steun, na één woord en bij iedere stap die wij met zijn allen nog steeds nemen: de mooie, maar ook nog steeds die angstige en verdrietige stappen die wij tegen komen.

Dus in 2013 werd mijn nieuwe leven weer vorm gegeven:
Ik ga leren leven met de lange termijn bijwerkingen van de chemo en de bestraling: het moe zijn vraagt om een goede energie verdeling en leren dat ik grenzen heb. De strakheid van mijn arm door de bestraling ga ik zo goed mogelijk aan met mijn fysiotherapeute.
Het leren leven met pijntjes en wat daar mee te doen: ik leer dat bij twijfel en als het in mijn hoofd blijft zitten, ik contact moet zoeken met de arts. En zeker als de pijn langer duurt dan een week.
Het leren van mijn lage emo-muurtje van dit moment. Het kan ook beter zijn dan een dikke muur waar niemand door heen kan komen. En maakt dat ik zo veel kan delen met anderen.
En bovenal: leren leven met een leven dat onzeker is en ik dus van elke dag een feestje maak! Happy dansjes komen daarom ook regelmatig voorbij.

Behandeling deel 2: Bouncen en opstaan


Juli-augustus 2012:
Dag 1 na  de operatie:  weer tijd om op te staan….
Het gaat snel: in de ochtend mag het infuus er al uit.
De drain in mijn borstkas houdt zich ook netjes: er komt weinig vloeistof uit en dat is gunstig. Ook deze mag er in de middag uit. Pff, dat scheelt, kan ik mij weer wat makkelijker bewegen zonder die draden aan mijn lijf.
Mag mijn bed uit en krijg meer ruimte. Dat is wel handig, want hoe aardig zij hier ook zijn, slim is soms wat anders. Want wie zet er nu je nachtkastje met alles er op en erin en de bedbediening aan de rechterkant….juist ja, die kant die was geopereerd en waar je dus niets mee kan…….

Vervolgens de verbazing: ik kan MORGEN al weer naar huis!! Huh???  Maar de chirurg had toch echt gezegd dat er 3 dagen nodig waren voor herstel en voordat ik naar huis kon……….
De chirurg komt dan persoonlijk mij geruststellen: ik mag naar huis, het gaat goed,  maar ik hoef ook niet als het niet gaat.  Hoe veilig en  vertrouwd kan dan een ziekenhuis zijn, ook al is het geen rustige omgeving en rommelt het hier in de nacht behoorlijk met diverse onrustige en verwarde patiënten.

Dag 2: Eerst maar eens douchen en kijken of ik dan nog op mijn benen kan staan.
Gister is het verband er af gehaald ( ja, ja, zij werken echt wel richting de thuisvaart). Ik kijk vrolijk mee en bewonder mijn mooie, rechte wond. Dat is vakwerk geweest! Kan je trots zijn op zo’n flinke lijn op je borstkas?  Misschien wel.
Na het douchen  gaat het zo zijn gangetje. Eigenlijk begint het wel saai te worden hier.  Ik zie af en toe een verpleegkundige die een pil komt brengen. Maar verder gebeurt er weinig.
De mamma verpleegkundige stond nog wel vroeg bij mijn bed. Jazeker, met die o zo niet flatteuze watten BH…..
Eind van de dag is dan toch wel de conclusie dat ik maar beter weg kan zijn : niet nog een rommelige nacht hier, lekker in bedje en rust bij mijn schoonzus.
Ik mag gaan, wel met nog een berg aan pijnstillende pillen, die ik ECHT nog een week in moet nemen. Om de bloedspiegel op peil te  houden en dus niet wachten tot ik pijn krijg.  Ha, weer een lesje pijnbestrijding gehad.

Het worden 2 weken met  liefdevolle en humorvolle zorg van mijn schoonzus en mijn neef, die zorgt voor een lekkere Chai Thee.
Gezellige wandelingen met de hond, een bezoek aan de plaatselijke kaasboerderij voor de overheerlijke kaas en vijgenjam en een rondje naar de koffiebar voor weer een Chai thee, maar dan  met een goed stuk cheese cake erbij. Mijn mond en eetlust hebben niets gemerkt van de operatie.
En verder rust, veel rust. Slapen, veel slapen.
De pijn en het ongemak valt mee. Allemaal goed vol te houden.

Na 2 weken is het dan weer in eigen huis. Het gaat prima, maar het fysieke ongemak neemt toe. Tja dat krijg je als het lekker gaat, dan wordt ik ongeduldig.
Er wordt flink geoefend met de arm, die zich al weer aardig beweegt.  Maar de bovenarm, en oksel blijven  “strak” aan voelen.  En dat trekt in de avond door naar  de borststreek en wond.
Doordat er in het  borst/arm/oksel gebied tijdens het snijden ook zenuwen zijn geraakt, is er een gevoelloosheid in mijn bovenarm en oksel. Je zou denken dat die gevoelloosheid prima is. Maar het is toch een raar en vervelend gevoel.  Het prikt en steekt daar: dat zou je toch niet moeten voelen??? Maar het hoort bij de beschadigde zenuwbanen.
Gelukkig neemt het in de loop van de tijd ook af.

3 weken na de operatie is hij er dan: DE DIP. Het ging allemaal ook zo voorspoedig en makkelijk. Maar nu ben ik moe, zo moe. Moe in mijn lijf, moe in mijn bovenrug als  ik zit. Mijn arm zit in de weg, voelt strak aan en dat is niet fijn. Gaande weg ga ik ook leren dat als je moe bent, pijn en ongemakken ook harder binnen komen, je hebt er meer last van.
Dus alles bij elkaar ben ik even niet de happy me. Het bouncen gaat op halt. Ik kom er achter dat ik niet zo goed ben in afhankelijk zijn, wil natuurlijk weer “zelluf doen” en niet beperkt zijn door fysiek ongemak en moe zijn. Maar ik kan niet weg toveren dat het voor nu een ander verhaal is.
En mijn hoofd fluistert naar mij: “ja miep,,,, het is pas 3 weken geleden, er is veel gebeurt in korte tijd. Wat wil je nu? Je wilt te snel. Het is niet vreemd dat je meer gaat voelen. Dat is ook herstel”.
Het wordt zoeken naar wat ik nu aankan, nieuwe balans.

Oké….prima. Maar dan heb ik nog zo’n aardige fysiotherapeute, die echt heel goed zorgt dat er niets vast gaat zitten en de bijwerkingen straks zo klein mogelijk zullen zijn: hop, flink al die strakke plekken los maken. Oei, au!!! Het voelt alsof er flink van binnen los geschuurd wordt, er een paar messen in gaan.
Het is daarna nog twee dagen afzien met pijn en veel strakheid in het gebied.
Maar de show must go on en zo ook de oefeningen. Niet alleen om de boel in beweging te houden, maar ook als voorbereiding op de bestraling. Ik moet dan 10 tot 15 minuten met mijn arm boven mijn hoofd kunnen liggen.  Dus er wordt flink gerekt en gestrekt om dat doel te behalen.

Wat echter wel goed gaat is de haartjes op mijn hoofd: ze gaan weer groeien. Ik begin ook weer wimpers en wenkbrauwen te krijgen.
De chirurg is tevreden over de wond en het herstel. De uitslag van het weefselonderzoek is dat de chemo de kleinere tumoren in de borst al hadden vernietigd. De grote boosdoener van 2 cm was geslonken.
Helaas zaten wel in 6 van de 12 klieren tumoren, aardig wat uitzaaiingen dus.
Daarom wordt deel 3 een fikse bestraling, om alle mogelijke resten nog een flinke tik na te geven.

Tip: ik heb bio oil gebruikt om mijn huid soepel en zacht te houden. En preventief voor de bestraling, waarbij er ook effect op de huid zal zijn. Naar mijn idee heeft dit voor soepelheid van de huid, genezing van de wond en huid goed geholpen.

Boedha in wording…


11 mei 2012 chemo 4,
Het aftellen kan nu echt beginnen: na deze nog 2 te gaan………….
Het patroontje gaat rustig verder. De tong heeft bedacht dat rood toch leuker is dan wit. Houdt zich rustig met de voorraad kauwgum, ijsjes en de hulpmiddelen van Dentaid. Deze laatste gekregen van de oncologie verpleegkundige, die mee denkt met mijn zoektocht naar alternatieven ter voorkoming van de uitslag in mijn mond. Het spul (tandpasta, mondspoeling en vochtgel voor de nacht) helpt goed.
De spieren gaan nu wel meer protesteren: want ja, naast de boze tumorcellen worden nog steeds de goede cellen ook afgebroken.  De trap thuis begint beetje op een berg te lijken…..en zo hoog is die trap nu ook weer niet.
Benen en armen worden bij iedere inspanning moe en zwaar. Zij willen niet meer zo, stemmen voor bejaardentempo. De fiets bij de fysiotherapeut gaat op een lagere stand. De oefeningen in een lager tempo en lagere weerstand.

 

Gelukkig is er dan mijn BFF, die als een witte tornado door mijn huis gaat. Ik mag het op de bank volgen. En ben zo blij dat zij er is. Wasje weer gedaan, koelkast gevuld en een maaltijd gemaakt.

 

De les van loslaten gaat gestaag door: een auto die niet doet zoals het zou moeten is vervelend, maar raakt mij niet. Het gaat zoals het komt.
Naast het “Zen” gevoel, komen er ook momenten met “hyper” zijn: ik loop van het een naar het ander, lijk wel een stuiterballetje, maak veel afspraken omdat zij zóóó leuk zijn. Moet mijzelf dan echt tot rust roepen……. tja boedha wordt je niet in één keer.

 

 

No more bad hair days!


28 Maart 2012
Een vraag die je bij chemokuren steeds weer gesteld krijgt: maar dan verlies je toch je haar? En dan ook vaak het bezorgde gezicht erbij of de toon van afgrijzen…. kennelijk is dat een doembeeld dat velen hebben bij de diagnose kanker.
Maar niet alle chemo’s veroorzaken haaruitval. De chemo voor mijn darmen was funest voor mijn gevoel in handen, maar haar, dat liet het met rust

Anders is dat met de TAC kuur bij borstkanker: ze hadden het nog zo gezegd bij de voorlichting, “Ga alvast een pruik uitzoeken, want binnen een paar weken  ga je haar verliezen”.
Dus in week 1 na de chemo op naar de pruikenwinkel met schoonzus lief.  En wat een keuze!! Kort, lang, stijl, krul……..zou dit dan mijn kans zijn om eens met een lang, krullend kapsel rond te lopen 🙂  Helaas, nee dus. Ze raden aan iets te zoeken dat op je eigen haar lijkt.

Looking good
Looking good

Mijn oog valt op een kapsel dat ik wel leuk vind. Maar eenmaal op mijn hoofd valt dat erg tegen: het lijkt wel een badmuts….. nou deze muts gaat echt niet verder met een badmuts, af dat ding.
Na wat pas werk wordt dan toch een leuk model gevonden. De kleur kan ook nog aangepast. Geweldig!! Dat wordt iedere dag model kapper……zonder föhnen, gels en andere dingen om mijn  haar in fatsoen te houden. Oh ja, gel kan wel, om het juist weer eens wat anders te dragen. Want variatie is wel mijn ding.

Hierna volgt de sjaal en mutsen parade: wat is dat leuk!!! Wat je allemaal niet kan om er stylish verantwoord uit te zien. Mijn schoonzus en ik worden steeds creatiever. En de verkoopster steeds enthousiaster en toont diverse knoop en wikkeltechnieken.  We zijn dankbaar publiek, want ja, variatie was mijn ding toch?
Zonder een rood-zwarte combi kan ik natuurlijk niet de deur uit. En het verplichte nachtmutsje, omdat dat kale hoofd straks het wel koud zal krijgen in de nacht.
Niet iedereen zal zo reageren op de haaruitval: maar ik zal alles straks met trots dragen, mede dankzij de modieuze inbreng van mijn lieve schoonzus.
Tip: Bandana’s kan je in meerdere winkels krijgen en kan je leuk en veel mee variëren in knoop en wikkeltechniek. Probeer ook eens de Bandana te combineren met een sjaal. Later kan je de Bandana’s nog als col of haarband dragen, als je haar weer terug is.

Stylish verantwoord

Stylish verantwoord

In week 3 na de eerste chemo is het dan zover: het haar begint  los te laten.
Eerst nog even bij mijn kapster langs voor een kort koppie.  Kort gewiekt genoten van een etentje met de collega’s. Ik zie er dan nog toonbaar uit.
Maar al snel nemen de plukken toe, de kam en wasbak zitten vol met haren. Ik ben het zat…. op naar de pruik!!
Op zich hoef je het scheren van het reststand haren niet te zien. Maar aangezien ik het goed vind dat het haar eraf gaat, kijk ik toe. En….het valt mij reuze mee. Geen heftige emoties, ik verheug mij zelfs op wat komen gaat.  Eindelijk een mooie bos haar en niet mijn eigen fijne fluf haar.
Vervolgens blijkt dat niemand eigenlijk ziet dat het een pruik is. Leuk om dan complimentjes te krijgen over hoe goed je haar zit 🙂
Dit vraagt om vervolg: ik had al een lang haar pruik voor de Fantasy Festivals, nu komt er ook nog een zwart-rode bij, want ja, je weet….variatie hé 😉
Tip: ga eens langs bij een Surinaamse winkel die pruiken verkoopt, genoeg keuze en betaalbaar.

long days

long days

wild days

wild days

Een gedicht


Dansend in de regen, weet ik dat er ook weer zonnestralen zullen zijn.
En soms komen deze onverwacht: in een woord, in een gebaar, een onverwacht bezoek of uitnodiging.
Of soms weet ik dat zij gaan komen: in samen zijn en die leuke dingen doen, het delen met vrienden, een etentje of theaterbezoek.
Het zijn de geniet momenten. De momenten die weer energie geven en waar ik dagen op voort kan gaan.
En als ik weer eens langs het strand wandel, dan zal dit gedicht zeker bij mij opkomen. Gevonden op  “elke week eentje“, een site waar kunstenaars laten zien wat zij kunnen: beeldend, gedichten.
En deze viel mij dus op. Ook het laatste deel: het bijkomen, adem in-adem uit, een mantra die ik vaak heb herhaald.
Een gedicht dat voor de schrijver een hele andere betekenis heeft dan dat het voor mij heeft . En dat is het mooie van creaties: zij doen iets met de lezer/kijker/ontvanger. Dank je Teun voor deze creatie:

Als na de regen
onverwacht
de wolken breken
stroomt de zon in vrije val
weer ongefilterd fel
op rimpelvelden in het water
schitterend in golven
tegenlicht
het zwart en wit waarin
een zwaluw dicht
langs opspattende vonken
scheert.

Voeten in het natte gras
staan druipend zware bomen
onbeweeglijk op te warmen
bij te komen
adem in
een dampsliert wacht
op wind.

Auteur Teun Klumpers

mijn laatste keer


mijn laatste keer.

En nog een om te delen: Van de verhalen van Femke heb ik veel geleerd. Haar manier van schrijven is bijzonder en zo herkenbaar.
Daarom de tip: kijk zondag 16 augustus naar SBS 6 : Mijn laatste keer.
Haar verhaal is het proces waar ik in zit en wat er nog komen gaat.
Een bijzonder, mooi mens, Femke!

En nu het het hele blog.. Even een me-momentje (met tips voor lotgenootjes)


En nu het het hele blog.. Even een me-momentje (met tips voor lotgenootjes).

In het maken van mijn blog, kijk en zoek ik ook bij lotgenoten. Door het delen leren wij veel van elkaar.
Hierbij een mooie tip van een lotgenoot voor andere lotgenoten: hoe maak je wimpers en wenkbrauwen weer mooi bij haarverlies bij chemo behandeling.

Ik kreeg vanuit het ziekenhuis een workshop Looking better, Feeling good. Daar kreeg ik, samen met lotgenoten, tips hoe we onszelf weer vertrouwen en een goed gevoel konden geven. Niet dat ik dat vertrouwen of goed gevoel ooit kwijt ben geweest…. maar het was leuk om te delen met elkaar.
Dus heb je kans om zo”n workshop te volgen: doen!! En als slot krijg je nog een tasje met verwendingen voor thuis mee.

van 0 tot 100 in 6 letters

Dansen in de regen


Life isn’t about waiting for the storm to pass,

It’s about learning to dance in the rain

Bron: Anoniem en tegenwoordig geclaimd door Vivian Green
(link: wie heeft dit gezegd)

Deze quote is er een die mij tijdens mijn pad van diagnosen en behandelingen erg aansprak. Waarom? En waarom juist nu? Wat maakt het dat dit er een is die op mijn lijf is geschreven?

Het begint met het dansen: dans hoort bij mijn leven. Al jaren dans ik zelf.  Op diverse manieren: van klassiek ballet als jong ding, naar jazz, modern, tap.  Voor de conditie ook nog eens  Zumba….  zelfs op latere leeftijd mij ook aan de HipHop gewaagd.  En thuis bij de radio kan ik ook flink tekeer gaan: swing it out, dance out loud….. en ik ben weer helemaal blij.
Dans is ook hard werken: je lichaam  over een grens heen krijgen, waar het na een training flink tegen kan protesteren. En jezelf verbazen dat je toch iets kan, wat je nooit dacht te kunnen.
Maar de dans moest ik laten gaan tijdens mijn behandeling: alle energie werd gericht op beter worden en de behandeling te doorstaan.  Ja, soms nog een piep klein hopje  thuis….maar dat eindigde al snel in puffen en blazen, om vervolgens op de bank neer te ploffen.

De storm kwam na de diagnose borstkanker, maar eigenlijk nog meer na de tweede diagnose van de darmtumor. Vanaf 2012 ben ik flink gebeukt, heb ik rondgetold in allerlei winden, ben ik bijna kopje onder gegaan in woeste golven. Iedere bijwerking, van een redelijk vol te houden droge mond tot de heftigere aanslag op mijn spieren en zenuwenuiteinde,  de storm raasde voort.  Tot aan de orkaan van de uitzaaiingen.
Maar na iedere storm komt er ook weer zonneschijn, soms zelfs met een regenboog. De momenten van rust, herstelfasen en het volop genieten waren een oase. Eentje om bij te tanken voor de volgende bui.
En toch… die buien daar was ik  niet bang voor. Die storm kon mij niet zo raken. Ik onderging het, het hoorde erbij.  In het midden van de storm was het: adem in, adem uit……stap voor stap…. hier en nu.
Een lieve lotgenoot/vriendin heeft mij  bij die eerste stappen in de storm de wijze tip gegeven: Marja, je gaat vermoeid worden, maar vecht er niet tegen, verzet je niet.  Laat het komen.  Dan kom je er het beste doorheen. Deze woorden zou ik iedereen mee willen geven: het was zo’n  goede raad en heeft mij zo geholpen.

Maar je niet verzetten, betekent niet dat je maar lijdzaam moet gaan wachten. Lijdzaam en non actief kan je mij niet noemen. In het meegaan in de storm zat ook een stuk actie, niet letterlijk, maar wel emotioneel.
Ik heb niet gewacht in die storm, maar ben gaan dansen. Dansen met mijn lot. Dansen in de regen. Ik heb het geleerd. Of misschien kon ik het al, maar wist ik het niet tot de bui kwam.

Dansen in de regen is voor mij:
omgaan met wat mij overkomt, ook de meest  beroerde tijden,
het beste maken van wat ik niet kan veranderen,
van iets dat mijn leven totaal overhoop haalt, toch wat moois maken,
en vooral het lichtpuntje zoeken: de lach naast de traan, het feest van het leven naast de schaduw van de dood.

En ja, ik dans weer. Niet meer zo soepel als voorheen en in een rustig tempo.  Het mag en kan, dankzij twee hele lieve dansjuffen en een dansgroepje waar het niet uit maakt wat ik doe en hoe.
Ondanks pijn die er kan zijn, kan ik daar weer helemaal vrolijk worden.  Mij krijg je niet zo snel van de dansvloer!!

Wil je een meer filosofische benadering van de quote kijk dan bij Philosibog