Tagarchief: Vakantie

Hoe het begon…. einde deel 1 chemosessies


Juni-juli 2012
Van de tijd nu terug naar de tijd van toen:
Chemosessies 5 en 6  gaan er weer in. Het blijft zo zijn gangetje gaan met de chemokuren, geen gekke dingen erbij, dus prima vol te houden. Bijzonder toch dat je hier aan “went” en alle pillen, prikken en bijwerkingen “gewoon” gaat vinden. Ook al worden de aders steeds gevoeliger bij het aanprikken van het infuus, met de nodige warmte van een opwarmkussen en geduld van de verpleegkundige lukt het nog steeds om de infuusnaald erin te krijgen.

De vermoeidheid begint nu wel duidelijk zijn sporen achter te laten: alles rustig aan. Vooral nadenken over wat en hoe: niet alles in 1 keer, maar met beleid.

Veel later zal een lieve, maar diep grijnzende vriendin mij nog een keer leren dat ik niet alles in één keer hoef: een trap op bij Kijkduin gaat dan echt niet meer in rap tempo, ook al probeer ik dat wel stoer te doen. Lief geeft zij aan dat zij een rustpauze nodig heeft op de helft…….lampje gaat opeens bij mij branden……
aha, je kan dus ook rustpauzes nemen 🙂 🙂 🙂

Grappig is wel dat mijn lieve en zorgvolle familie en vrienden vinden dat zij zo “weinig” kunnen en hoeven te doen voor mij.  Zij dachten dat er veel meer “zorgen voor” erbij zou horen.
Terwijl ik vind dat ik niet zo veel doe. En juist met de zorg, aandacht en afleiding die zij geven zo goed alles kan doorstaan.
ZIJ DOEN MEER DAN ZIJ ZELF DENKEN!!!
Ook al blijf ik wel die eigenwijze “zelluf doen”, ik leer dat vragen om goed is. Zowel voor mij als voor die ander.

Naast de hulp van familie en vrienden is er ook hulp van de thuiszorg.
Niet makkelijk om een huishouden dat je altijd alleen hebt gedaan, opeens aan een ander over te laten.  Maar ik moet, ik red het echt niet zelf.
Nadeel is ook dat je dan afhankelijk bent van wie er jouw huis binnen komt en hoe de “klik” is met die persoon.
Gelukkig heb ik een fijn mens en is er naast het werk ook tijd voor de persoonlijke praatjes. Maar nu moet mijn fijn mens opeens afhaken door persoonlijke omstandigheden.
Help….er komt een ander. Weer opnieuw uitleggen wat je wilt en hoe het gaat……… pfff daar heb ik de energie niet voor.
Gelukkig is ook deze een fijn mens en zij pakt alles snel op en gaat als een speer door mijn huis.  Hoe belangrijk is het dus wie er in huis komt en hoe je samen de klus kan aanpakken.

Na deze sessie is het even rust, “vakantie” van behandeling en genieten van niets hoeven, voordat fase 2 start: de operatie.

Op 9 en 12 juli worden er een scan en MRI genomen, om te zien hoe het er dan voor staat. Dat is weer een spannende tijd. Aan de hand daarvan wordt beslist of er nog lymfeklieren worden weg gehaald en /of bestraling als nabehandeling nodig is. Daarna zal ik voor de operatie worden opgeroepen.
Helaas voor de scan is wel preventieve medicatie en dagopname nodig, omdat ik de vorige keer een allergische reactie op de contrast vloeistof had, dus weer even aan de extra pillen. Dankzij de prednison geen allergische reactie, dat niet…maar wel een dik, rood hoofd de dag erna. Ach ja, kan toch niet dat met die pillenberg er niets zou gebeuren toch….?

De uitslag op 20 juli is goed: de tumoren in hals zijn weg!!!! Jippieee!!!!
In de borst ook grotendeels. Er zit nog wat maar dat zou ook littekenweefsel kunnen zijn. Dat wordt bij de borstoperatie nog bekeken (via weefselonderzoek dat altijd bij een operatie plaats vindt).
In de oksel zitten helaas nog wel restanten. Dus de operatie neemt ook de okselklieren mee (dat noemen ze dan een okseltoilet….. heeft niets met wc of hygiëne te maken….).
Daarna komt nog een serie bestralingen van in ieder geval hals en oksel.

De toekomst blijft nog wel onzeker: door de eerste uitzaaiingen bij het begin van dit traject en resten in oksel blijft er nog steeds kans dat de tumoren terug gaan komen na de behandeling. De controles en tijd na behandelingen gaan daardoor wel erg spannend worden!! Het blijft dus een agressief monstertje daar binnen. En is het afwachten hoe klein wij hem kunnen maken en of we hem ook nog helemaal in kunnen binden.

Ik wordt ook meteen aan de hormoontherapie (Tamoxifen) gezet, dus kan weer lekker gaan genieten van de opvliegers waarvan ik dacht dat ik die wel achter mij gelaten had.
En deze pillen hebben zo weer hun positieve kant (zij stoppen tumorgroei) en negatieve kant: want wat helpt kan ook zomaar voor baarmoederhalskanker zorgen!! Wat is die chemo en pillen wereld toch een rare wereld.
Advies is alert zijn en bij klachten meteen naar een arts.

De molen gaat weer draaien, de achtbaan begint weer aan een nieuwe cirkel:
afspraak met chirurg en radioloog al weer voor de komende week.  Na de berg met pillen, komt er ook een berg aan artsen.
Mijn vertrouwde oncoloog gaat met zwangerschapsverlof. De chemoafdeling zal daarom sluiten……….slecht nieuws voor allen die nu naar een ander ziekenhuis moeten. Maar voor mij goed nieuws, want ik kan in mijn eigen, dichtbij, ziekenhuis terecht bij een waarnemer. Dat scheelt veel gedoe.
Tevens afspraak met de mammaverpleegkundige: grappige naam toch, want het zijn weliswaar geen moeders deze “mamma’s”, maar wel hele lieve en betrokken verpleegkundigen die mij gaan uiteggen wat er allemaal na de operatie gaat gebeuren.
Het zijn de “BH”mamma”s die uitleg geven over protheses, oedeem en een niet al te charmante, tijdelijke oplossing hebben voor de geamputeerde borst na de operatie: een flut bh opgevuld met watten…. watte zeg je??? Ja , watten, van die zachte witte bollen. Daar ga ik nog eens over nadenken, maar denk niet dat ik extra watten ga inslaan……………

 

Advertenties

Tijd Reizen…….


Tijd blijft een vreemd  ding:

Tijd gaat soms te snel (ho, wacht…..stop de klok want er is nog zoveel te doen)
Tijd te weinig en waarom gaan er niet meer dan 24 uren in een dag?
Tijd kan ook te langzaam gaan: als je moet wachten op iets dat je snel wilt weten (een uitslag van een onderzoek, de klok lijkt dan opeens veel trager te gaan)
Tijd genoeg: dat is iets wat ik toch zelden hoor……

Tijd kan er ook niet toe doen: en dat is wat ik  mocht ervaren tijdens een fijn vakantie weekje bij één van de oude, nieuwe vrienden. De tijd verdween en de tijd ging van toen naar nu en weer terug, de tijd was er niet, het werd hier en nu. Een week los van alles wat nu elke dag mijn leven bezit.

Vanaf dag 1 na de diagnose gingen alle vakantieplannen de prullenbak in: geen tijd, geen puf, de behandeling stond voorop. Na de behandeling werd er regelmatig gevraagd of ik nu dan op vakantie ging: euh nee, ik was nog aan het opkrabbelen, op zoek naar ,mijn balans en op zoek hoe ik weer moest leven.
Maar na een jaar herstellen was daar het eerste voorzichtige stapje in vakantie land: een kort tripje naar een rustige omgeving, in een  bijzonder hotel bij Deventer. Het werd in alle rust de grenzen verkennen en opzoeken, want ja, ik wil wel wat DOEN tijdens een paar dagen weg. Het werd wandelen en fietsen.
Ontdekken dat ik weer kon genieten. Het was een goede ervaring.

De volgende stap in vakantie land kwam pas  dit jaar in het voorjaar. Weer opgekrabbeld van behandeling 2 durfde ik weer te gaan plannen: het werd een kleine week met een vriendin naar Praag.
Ook al had ik net gehoord dat ik niet meer beter zou worden en nog moest afwachten of we de uitzaaiingen op halt konden zetten, ik wilde juist weg. Mijn plannetje liet ik niet zomaar dwarsbomen.
Met een bestraling vlak voor vertrek moest ik in staat zijn te blijven lopen. Want ja,ook nu weer gingen we wel wat DOEN. Dus lopen, zien en genieten. Deze keer wel vaker met de bus. En een rust moment eind van de dag. Maar het werd weer genieten en de tijd stond weer even stil, los van alles wat nog komen zou.

Tijd maken Bron: Lsltn

Tijd maken
Bron: Lsltn

Door het reizen terug in de tijd, kwam daar ook een contact uit het verleden dat goed voelde. En zo kwam het dat ik in Israël een kopje thee ging drinken aan de keukentafel van een schoolvriendin uit het verleden.
Weer stond mijn tijd voor en week stil. Weer veel gedaan: gelopen, gekeken, geluisterd naar de mooie verhalen over het leven daar. Een land waar de geschiedenis de tijd bepaalt van nu, tijd die verandert en tijd die stil blijft staan.

Na deze week wil ik eigenlijk wel iedere maand op reis…… want dan staat mijn tijd even stil, los van alles.
Ik weet dat ik niet in Wonderland woon en ik ben geen Alice, dus blijf ik voor nu  weer thuis, genieten van de herinneringen en foto’s van het reizen en de tijd in vakantieland.
Tot het volgende plan…….

Reizen in je hoofd Bron: Mad Hatters

Reizen in je hoofd
Bron: Mad Hatters