Tagarchief: vallen

Bounce, Bounce, Bounce……Drop…


4 mei 2016

herstel tijd

herstel tijd

Daar zijn we dan weer, 3 1/2 week na de operatie ben ik weer terug in de wereld.
Na een periode van overlevingsmodus en zombie stand, met alleen adem halen en er zijn, gaat het per dag gestaag vooruit.  Er zijn nog allerlei dingen in het lijf die nog op gang aan het komen zijn, maar daar over later meer in een volgend blog.

Nu ben ik 3 tumoren, 3 operaties, 2 chemo’s, 1 bestraling en een hele berg pillen verder. Waar sta ik dan?
Het begon 4 jaar geleden met de eerste sprong in het diepe. En de ervaring leerde dat ik goed in staat was om iedere keer weer de trap omhoog te gaan, te springen van die hoogte en terug te bouncen. Het touwtje was veerkrachtig genoeg en kon mij dragen.
Maar bij de laatste diagnose werd het wel duidelijk dat de rek er eens uit zal gaan. Dat dit niet eindeloos kan duren. Mijn lijf en hoofd willen best wel, maar de monstertjes van binnen zijn nog steeds sneaky.
En nu mijn oncoloog ernstig gaat kijken bij het gesprek na de operatie, betekent dit dat het menens wordt. Ik wist het al van de chirurg……
Dit monstertje heeft ook weer zijn tentakels uitgeslagen en vast gezet in mijn lymfe klieren, net zoals zijn 2 voorgangers En daarbij ook nog eens in bloedvaten en zenuwbanen.

In dit geval is dat slecht nieuws. Ik kan het deze keer niet mooier  maken dan het is.
Voor nu geen behandeling, maar afwachten welke van de 2 aanwezige tijdbommen (uitzaaiing borst of galweg) als eerste toe zal slaan. Wanneer dat zo is, dan worden de opties besproken. Maar de opties worden spaarzaam, de keuzes beperkt.
Voor mij geen nieuwe weg, ik liep hier al een tijd. Maar die tijd gaat nu dus echt beperkt worden. Het is weer leven per dag en in het moment. Daar ben ik goed in.
En het wordt kiezen tussen kwaliteit van leven en een goede dood.
Kwaliteit van leven is belangrijk, maar mag voor mij niet ten koste gaan van alles. Dus wanneer is een behandeling dan nog zinvol? Want ik heb er voor gekozen om wel te genieten van het leven en er zijn.
Een goede dood wordt nu steeds belangrijker. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor allen die mij dierbaar zijn. Het mag zelfs een feestje zijn, hoe bizar dat ook klinkt.
Want ik vier nog steeds het leven, ook al is het in de schaduw van de dood.

 

Dansen in de regen…….

Dus dans ik maar weer voort, met die partner die al een tijd op de achtergrond aanwezig is………

 

 

Behandeling deel 2: de operatie


Van het heden weer terug in de tijd:
28-29 juli 2012, het weekend voor DE operatie….

Ik ga weer de trap omhoog en mag aan een nieuwe sprong beginnen. Ook al is dit ook een onbekende sprong, na de eerste val wordt een tweede toch minder eng. En deze sprong brengt “zekerheid”: het monstertje van binnen wordt er nu gewoon uitgesneden. Inmiddels een kopje kleiner dankzij mijn Wee Freemen, moet dat gaan lukken. Klaar ermee, weg wezen!!!

De “vakantie” van de behandeling is voorbij en alles gaat weer in een stroomversnelling:
Chirurg  heeft al datum gepland: de 30e gaat zijn collega snijden. Want volgens zijn zeggen kan zij het beste en mooiste snijden. Dat is dan een geruststelling. Hij blijft een grappige man, met zijn twinkel ogen en energie kan je toch niet denken dat het niet goed zou gaan?
Gezien mijn behoefte aan controle (die er natuurlijk niet is…) is de vraag van mijn kant waarom we dan niet meteen borst twee eraf halen….voor de zekerheid.
Maar daar zijn de cijfers weer….. er is statistisch gezien geen reden om in gezond weefsel te gaan snijden. Want er is een kleine 0.05 % kans dat daar een nieuw monstertje kan groeien. En mocht ik toch willen snijden, dan is er nog een 0.01% kans op monstertjes. Ik ga maar voor de 95.95 % kans dan.
En na nog een positieve opkikker van de chirurg, die mij een volhouder vindt (kennelijk “roddelt” het team over jou… want hoe kan hij dit weten 🙂 ), ben ik klaar voor de volgende stap.

Bron: Zazzle

Bron: Zazzle

Vervolgens route langs anesthesist, een vervroegde afspraak met de radioloog en nog even bij de fysio langs…..
Pfffff het is  gedaan met de rust.

Het wordt een druk weekend met de laatste regeldingen. Want huis moet natuurlijk schoon achter gelaten worden voor de komende tijd, wassen gedaan, administratie afgehandeld.

Ook nog maar even een laatste shopmoment: bloesjes gescoord, want na de operatie is aangepaste kleding nodig. Handige voorsluitingen en ruim zittende kleding moeten het geopereerde deel  straks ontzien.
Door al die drukte komt opeens zaterdag toch een gevoel van onrust en stress. Ja, vallen gaat toch niet vanzelf. Het hoofd zit vol, met nog dit en datjes, de slaap heeft er dan ook geen zin in en is kort en onrustig.
In de reserve staat een slaaptablet voor de zondag, maar die is niet nodig. Het hoofd is weer gekalmeerd.  In de nacht, om 1 uur een plaspauze en eet moment, zodat morgen het nuchter zijn is vol te houden tot de middag van de operatie.

Maandagochtend een laatste afscheid van de borst, aankleden en op naar de uitvoering van fase 2.

Uit Tibetaans boek van leven en sterven:


Wanneer je van een grote hoogte valt, is er maar één plek waar je terecht kunt komen: op de grond, op de grond van de waarheid. En als je het inzicht hebt dat voortkomt uit spirituele beoefening, dan is vallen absoluut geen ramp, maar de ontdekking van een innerlijke toevlucht.