Tagarchief: vrienden

December tijden


kerst-quote

De december maand staat voor veel mensen in het teken van de kerstdagen, het afscheid nemen van een oud jaar, met de goede en minder goede dagen. En tenslotte het stappen in een nieuw jaar, met nieuwe kansen en vooruitzichten.
Vaak is het een feestelijke, gezellige, soms zorgeloze maand, gedeeld met familie en vrienden.

Mijn december is sinds 2012 niet meer zoals het was. Ieder jaar weer een ander verhaal:

2012

Werd afsluiten van de behandelperiode borst, het weer opbouwen en vol goede zin kijken naar een nieuw jaar. Een jaar waarin gezocht ging worden naar een nieuwe balans, een jaar met conditie en werk opbouw. Stapje voor stapje vooruit.
Deze dagen hadden echter wel de schaduw van het verlies van een dierbare, die wij begin van de maand moesten laten gaan. Leven en dood zijn zo nauw verbonden.

 2013

Na een goed begin van dit jaar, was het einde een totaal ander perspectief. Geen feestconditie deze keer.  Het was het jaar van de darm: nieuwe tumor, operatie en met een chemo die er behoorlijk inhakte.
Wel een poging gedaan om nog beetje mee te doen: beetje eten, veel bank hangen en de lieve, warme zorg van mijn familie tot mij nemen.
Een jaar dat weer in het teken stond van leven en dood, deze keer echter een zomer met het heftig en plotseling los moeten laten van mijn zeer dierbare schoonzus. Hoe oneerlijk kan de dood soms zijn: zij die voor mij heeft gezorgd, mijn maatje bij het artsenbezoek, zij die mij haar hand gaf, hoe kon het zijn dat zij eerder ging dan ik? De statistieken hadden toch een ander verhaal verteld?
De stap van oud naar nieuw was deze keer een lastige: want soms wil je niet loslaten, maar moet je wel.
10408876_829305027127852_4193375942345389414_n

 2014

Uiteindelijk werd dit dan toch weer een jaar van opbouw, stappen vooruit.
En kon ik weer geheel aanwezig zijn en genieten van de feestdagen.  Ook al was daar nog dat rauwe randje van het jaar daarvoor.
In al mijn ruimdenkendheid werd mijn bijdrage aan de feestvreugde een Grand Dessert: en met groot, bedoel ik ook echt groot!

Grand, grand, grand Dessert

Grand, grand, grand Dessert

 2015

Daar zijn we dan bij dit jaar, het hier en nu. Het opbouwen is gestopt, het is doen met wat ik heb. Geen vooruit meer, maar hopen op lange stilstand. Want voor nu is stilstand een goed gegeven.  Is stilstand bijna vooruitgaan…….
Daarom ga ik dit jaar vieren wat ik heb. En dat is zoveel! Mijn juwelendoos zit bomvol lieve mensen en mooie herinneringen. Ik weet dat daar nog meer juweeltjes bij gaan komen.
Ik laat 2015 gaan met een diepe glimlach, ondanks dat mijn leven op zijn kop is gaan staan, ondanks alle onzekerheden die ik nu elke dag met mij mee neem in mijn leven met de dood, ondanks de tijd die tikt en onzeker is. Het is toch een mooi jaar geweest met veel mooie mensen om mij heen die mij hebben gedragen en dat nog steeds doen.
Het einde van dit jaar brengt ook liefde met zich mee, hoe mooi kan dat zijn. Ook al weten ik en mijn lief niet hoe onze toekomst er uit ziet, we gaan het leven vieren.
En ik stap een nieuw jaar in en ben blij dat ik dit kan, staande op mijn eigen benen. Hoe ver dit jaar mij gaat brengen weet ik niet. Voor nu is dat niet belangrijk, voor nu is het dat ik die stap kan maken…….

Als ik volgende week weer bij de oncoloog zit voor mijn cijfertjes, kan ik wel zeggen dat het cijfer voor ons doel:Kwaliteit van Leven, heel hoog is!! En dat dit leven met hoofdletters geschreven mag worden.
Nu hopen dat de andere cijfertjes zich goed gedragen.

Voor ieder van jullie wens ik december dagen die juweeltjes brengen met jullie dierbaren.  Wensen over gezondheid enzo laat ik achterwege, omdat een aantal van jullie daar zeer onzeker over zijn.
Maar
(glim)Lach en Dans:
in de regen of in de sneeuw,
in de zon of onder de wolken,
schreeuw tegen jouw storm en laat de tranen stromen,
stap voor stap, waarheen dan ook….. leg een steen in die rivier,
en maak
jouw eigen regenboog

Liefs Marja

 

 

Advertenties

Doneer een Hart


Oktober was borstober, de maand waarin op diverse manieren en in diverse media aandacht werd gevraag voor borstkanker. Er vlogen weer harten over het scherm. Niet door iedereen in dank afgenomen, omdat zij vinden dat een maand te kort doet, dat kanker meer vraagt dan een hart en een maand, dat het niet gaat om een hart te delen op je facebook maar een roep om meer dan dat.
Ik ben zelf altijd blij met iedere aandacht voor de chaos en het leed dat kanker aanricht. En ja, ook ik wil graag dat er niet 1 maand gedoneerd wordt, maar liefst iedere dag: en dan niet alleen in dat  geld wat zo hard nodig is voor onderzoek, geld dat nodig is om weer hoop te geven en te krijgen.  Doneren mag ook elke dag, iedere maand met aandacht voor iemand en zijn naasten met kanker, doe iets onverwachts, stel eens de vraag die jij niet durft te stellen en zie wat er gebeurt, drink samen een simpel kopje koffie of thee, doe iets voor de man, vrouw, kind, vader, moeder, broer of zus van…….

Daarom op mijn faccebook iedere maand een hart:
omdat er weer een maand voorbij is waarin er dierbaren het leven los moesten laten, daar was iemand bij met een prachtige lach en de moed om een berg te bestrijden, heb ik horen zeggen ❤  voor Kiki.
omdat het een maand is waar een moeder naast haar dochter zal staan in haar onzekere tijd die zij beiden op hun schouders krijgen te dragen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin weer velen helaas een diagnose kanker zullen krijgen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin iemand succesvol de behandeling heeft doorstaan en het nieuwe leven vorm moet gaan geven
omdat het weer een nieuwe maand is voor allen die er weer een jaar bij mogen optellen
omdat het weer een nieuwe maand is, waarin iemand hoop krijgt door een nieuwe of experimentele behandeling en de reis voort mag zetten
omdat het een maand gaat worden met dagen waarin de dierbaren die wij los moesten laten worden herdacht en gemist

omdat je ook elke dag mag doneren voor verder onderzoek,
omdat………
daarom begin december weer een hart op mijn tijdlijn: omdat het niet 1 maand per jaar is……
je mag mee doen, elke eerste dag van de maand…….

Tijd Reizen…….


Tijd blijft een vreemd  ding:

Tijd gaat soms te snel (ho, wacht…..stop de klok want er is nog zoveel te doen)
Tijd te weinig en waarom gaan er niet meer dan 24 uren in een dag?
Tijd kan ook te langzaam gaan: als je moet wachten op iets dat je snel wilt weten (een uitslag van een onderzoek, de klok lijkt dan opeens veel trager te gaan)
Tijd genoeg: dat is iets wat ik toch zelden hoor……

Tijd kan er ook niet toe doen: en dat is wat ik  mocht ervaren tijdens een fijn vakantie weekje bij één van de oude, nieuwe vrienden. De tijd verdween en de tijd ging van toen naar nu en weer terug, de tijd was er niet, het werd hier en nu. Een week los van alles wat nu elke dag mijn leven bezit.

Vanaf dag 1 na de diagnose gingen alle vakantieplannen de prullenbak in: geen tijd, geen puf, de behandeling stond voorop. Na de behandeling werd er regelmatig gevraagd of ik nu dan op vakantie ging: euh nee, ik was nog aan het opkrabbelen, op zoek naar ,mijn balans en op zoek hoe ik weer moest leven.
Maar na een jaar herstellen was daar het eerste voorzichtige stapje in vakantie land: een kort tripje naar een rustige omgeving, in een  bijzonder hotel bij Deventer. Het werd in alle rust de grenzen verkennen en opzoeken, want ja, ik wil wel wat DOEN tijdens een paar dagen weg. Het werd wandelen en fietsen.
Ontdekken dat ik weer kon genieten. Het was een goede ervaring.

De volgende stap in vakantie land kwam pas  dit jaar in het voorjaar. Weer opgekrabbeld van behandeling 2 durfde ik weer te gaan plannen: het werd een kleine week met een vriendin naar Praag.
Ook al had ik net gehoord dat ik niet meer beter zou worden en nog moest afwachten of we de uitzaaiingen op halt konden zetten, ik wilde juist weg. Mijn plannetje liet ik niet zomaar dwarsbomen.
Met een bestraling vlak voor vertrek moest ik in staat zijn te blijven lopen. Want ja,ook nu weer gingen we wel wat DOEN. Dus lopen, zien en genieten. Deze keer wel vaker met de bus. En een rust moment eind van de dag. Maar het werd weer genieten en de tijd stond weer even stil, los van alles wat nog komen zou.

Tijd maken Bron: Lsltn

Tijd maken
Bron: Lsltn

Door het reizen terug in de tijd, kwam daar ook een contact uit het verleden dat goed voelde. En zo kwam het dat ik in Israël een kopje thee ging drinken aan de keukentafel van een schoolvriendin uit het verleden.
Weer stond mijn tijd voor en week stil. Weer veel gedaan: gelopen, gekeken, geluisterd naar de mooie verhalen over het leven daar. Een land waar de geschiedenis de tijd bepaalt van nu, tijd die verandert en tijd die stil blijft staan.

Na deze week wil ik eigenlijk wel iedere maand op reis…… want dan staat mijn tijd even stil, los van alles.
Ik weet dat ik niet in Wonderland woon en ik ben geen Alice, dus blijf ik voor nu  weer thuis, genieten van de herinneringen en foto’s van het reizen en de tijd in vakantieland.
Tot het volgende plan…….

Reizen in je hoofd Bron: Mad Hatters

Reizen in je hoofd
Bron: Mad Hatters

Dansen in de tijd


Mijn dans terug in de tijd was een feestje!!
De reünie van de middelbare school, afgelopen weekend, bracht veel leuke en fijne herinneringen terug. Aan de lessen, of juist aan wat er niet gedaan werd in de lessen ;-), aan de medeleerlingen en de leerkrachten.  Speciale herinneringen aan de activiteiten: onze ludieke weken waren een beleving om nooit te vergeten. Want wie maakt er een middeleeuws feest mee in een kasteel???
De foto’s die weer voorbij kwamen om de herinneringen extra kleur te geven.
En de gesprekken met de leerkrachten van toen, wat zij hebben betekent voor ons en hoe wij hen herinneren. Hun kracht van toen is er nog steeds, ook al nemen de jaren toe.
Dansend door die tijd van toen, voel ik mij weer jong en vrij.

Door de tijd terug vergeet ik de tijd die er nog ligt. Het is even zijn in het niets.

Een goed gevoel. Los van alles, los van het vretende monstertje van binnen, los van wat er nog komen gaat.
Waarna aan het eind toch weer dat spookje van de tijd om de hoek komt kijken: want zien wij elkaar weer over 5 jaar, bij ons volgend lustrum………… ga ik die 5 jaar halen? Zal ik daar bij zijn?  Wanneer het om vooruit kijken gaat, zal dit spookje steeds weer van zich laten horen.
Ik weet dat als ik zelf te moe of zwak zal zijn om over 5 jaar op mijn eigen benen te staan, er genoeg zijn die mijn rolstoel willen duwen en mij weer willen laten genieten.
Voor nu ga ik eerst  weer naar morgen, de komende week, een beetje naar de volgende maand….. dat is nog niet zo ver weg. Ik ben weer terug in het hier en nu.

Mijn grens volledig overschreden en vervolgens een paar dagen nodig om weer bij te komen. Maar dit soort rekken van mijn grens heb ik er voor over: het levert mij ook zoveel stralende energie en pret. Dan mag ik daarna even op “uit”.
Gelukkig kent de kring om mij heen dit grens zoekend gedrag van mij en weten dat ik een paar tandjes terug schakel.

Boedha in wording…


11 mei 2012 chemo 4,
Het aftellen kan nu echt beginnen: na deze nog 2 te gaan………….
Het patroontje gaat rustig verder. De tong heeft bedacht dat rood toch leuker is dan wit. Houdt zich rustig met de voorraad kauwgum, ijsjes en de hulpmiddelen van Dentaid. Deze laatste gekregen van de oncologie verpleegkundige, die mee denkt met mijn zoektocht naar alternatieven ter voorkoming van de uitslag in mijn mond. Het spul (tandpasta, mondspoeling en vochtgel voor de nacht) helpt goed.
De spieren gaan nu wel meer protesteren: want ja, naast de boze tumorcellen worden nog steeds de goede cellen ook afgebroken.  De trap thuis begint beetje op een berg te lijken…..en zo hoog is die trap nu ook weer niet.
Benen en armen worden bij iedere inspanning moe en zwaar. Zij willen niet meer zo, stemmen voor bejaardentempo. De fiets bij de fysiotherapeut gaat op een lagere stand. De oefeningen in een lager tempo en lagere weerstand.

 

Gelukkig is er dan mijn BFF, die als een witte tornado door mijn huis gaat. Ik mag het op de bank volgen. En ben zo blij dat zij er is. Wasje weer gedaan, koelkast gevuld en een maaltijd gemaakt.

 

De les van loslaten gaat gestaag door: een auto die niet doet zoals het zou moeten is vervelend, maar raakt mij niet. Het gaat zoals het komt.
Naast het “Zen” gevoel, komen er ook momenten met “hyper” zijn: ik loop van het een naar het ander, lijk wel een stuiterballetje, maak veel afspraken omdat zij zóóó leuk zijn. Moet mijzelf dan echt tot rust roepen……. tja boedha wordt je niet in één keer.

 

 

Momentje van bezinning 2, hier en nu


Tijd tikt en tijd loopt…… klokken
tijd genoeg of juist tijd tekort….
Wat als wij de tijd eens konden stoppen, in dat moment van nu….
maar dan verlies je al die mooie momenten die nog komen en al die momenten die zijn geweest.

Er wordt wel eens beweerd dat leven vooruit kijken is, het verleden laten voor wat het is en je richten op de toekomst.
Maar wat gebeurt er als je toekomst een onbekend iets wordt, in tijd, in leven?
De tijd lijkt mij nu in te halen. Ik  krijg haast om de tijd die er nog is te vullen  met veel, heel veel mooie momenten. Want erg ver vooruit kijken kan ik niet. Ik weet niet wat er morgen komt, wat ik volgende maand kan doen en ik weet niet of er een volgend jaar zal zijn.
Al die momenten, hier en nu, worden juweeltjes. Die stop ik in het doosje van herinneringen, met een lintje van genieten er om heen.

Wat is het dat mij terug brengt naar het verleden? Waar juist het hier en nu voorbij tikt?
De tijd dat ik nog totaal niet wist wie ik was en waar ik heen zou gaan, beleef ik opnieuw met oude schoolvrienden. Het zijn bijzondere herinneringen aan een mooie tijd op een bijzondere middelbare school. Het zijn bijzondere mensen, die mij blij maken.  Het zijn speciale mensen die ooit op mijn pad van groeien liepen.
Deze speciale, bijzondere mensen lopen nu opeens weer op mijn pad. En vullen  een plek in mijn hart. Het is de vreugde van het weerzien. Het stralen van de gezamenlijke herinneringen. Het warme bad van elkaar weer “kennen” en zien.
Deze oude, nieuwe vrienden krijgen een speciaal plaatsje in mijn juwelendoosje van de momenten. Zij liggen te schitteren en tonen een dikke lach op mijn gezicht. Even geen hier en nu, maar hoe het was.

Mijn verleden en heden zijn op deze manier met elkaar verbonden. Kennelijk gebeurt dat als de tijd vooruit korter wordt dan de tijd die er was.
Onze ouder wordende lijven gaan een feestje vieren. Het feestje dat 45 jaar geleden begon op die bijzonder middelbare school. En ik zal mijn grenzen die dag tarten, uitdagen en totaal negeren. Want voor die dag is het een ander hier en nu: het hier en nu van de herinneringen en toen wij ooit jong waren…………